بنفشه زار

2012-02-17T14:28:00.004+03:30

اینجا زمستان است
دستهایم یخ زده اند
صورتم نیز
در هجوم این همه افکار منجمد
...

2012-02-17T14:28:00.001+03:30

درد هایی هستند که تعریف می شن. دردهایی هم هستند که تعریف نمی شن.
برای تعریف شدن یک درد، باید اون رو به بند کلام کشید.
باید محصورش کرد در قالب سخن. در قالب کلمه!
گاهی این کار خیلی آسونه، گاهی خیلی سخت.
دردی که تعریف نشه و به کلام نیاد، تسکینی پیدا نمی کنه. بی هویت باقی می مونه.
درست تو همین لحظاته که آدم از خودش می پرسه: "آخه من چه مرگمه؟! "
دردی که به کلام در نیاد، مرگ آوره!

2012-02-17T14:27:00.002+03:30

نیک و بد
خیر و شر
زشت و زیبا
ســود و زیان
رفتن و ماندن
خاکی و افلاکی
داشتن و نداشتن
.
ای کاش، اندکی با هم فرق داشتند.
ای کاش، این خطوط تمایز، در برابر چشمان من، پر رنگ تر جلوه می کردند.
ای کاش...
تنها اندکی...

2012-02-05T13:58:00.003+03:30

سلام

مدتی قبل، وبلاگهای غیر ایرانی فیلتر شدند

تا بیشتر از قبل حواسمان باشد که چه باید بنویسیم

و چه باید بیندیشیم!

باید این تذکر به ما داده می شد

تا دوباره معنای ابزار قدرت را به یاد بیاوریم.
مانند تمام تذکراتی که روز و شب دریافت می کنیم.

به هر حال

از سر لجاجت، یا هر دلیل دیگر

بنفشه زار را ادامه دادم.

ولی متاسفانه، فیلتر بودن وبلاگ

حتی دسترسی خودم را هم محدود کرده بود

و بیشتر از همه دسترسی دوستان عزیزی را

که برایم گذر کلماتم از سیاهی چشمانشان، افتخار بزرگیست.

باز هم به هر حال

خانه جدیدی در یک سیستم وبلاگ ایرانی ساخته ام.

تا کی این دایره قدرت، بیشتر از قبل گردنمان را بفشارد

و همین ها را هم از دست بدهیم.

البته بنفشه زار را تعطیل نمی کنم، و احتمالا گاهی، یک کپی از نوشته های جدید را در آن قرار بدهم.

این تنها به دلیل حفظ امنیت دست نوشته هایم است.

خدا را چه دیدید،

شاید همین روزها درد و دل های من هم در لیست مصادیق مجرمانه قرار گرفت.

2012-01-27T00:50:00.000+03:30

این را "می دانم" که "نمی دانم".

و به دیده حقارت می نگرم به آنها که خبر از "ندانستن" خود ندارند. بالاخص اگر لاف "دانستن" بزنند.

پروردگار من

آنها که "می دانند"، مرا چگونه می نگرند؟

...

2012-01-22T15:22:00.001+03:30

"شبلی شمیل" نویسنده دارونیست عرب، خطاب به "رشید رضا" متفکر نامی اسلام و صاحب مجله المنار:

"محمد در نظر من که به خدا و وحی معتقد نیستم و او را پیغمبر نمی دانم؛ بسیار بزرگتر از محمدی است که تو به چشم پیغمبر خدا در او می نگری."

از کتاب "اسلام شناسی"، دکتر علی شریعتی.

2012-01-17T21:23:00.000+03:30

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت
دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد
اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را
بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت
خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق
مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم
رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن "من" بیگانه نیستم
از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

افشین یداللهی

2012-01-13T23:30:00.001+03:30

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني‏ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‏ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلين (اعراف-172)

و هنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذريّه آنان را برگرفت و ايشان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند: «چرا، گواهى داديم» تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [امر] غافل بوديم.

***

قَالَ أَ رَءَيْتَكَ هَاذَا الَّذِى كَرَّمْتَ عَلىَ‏َّ لَئنِ‏ْ أَخَّرْتَنِ إِلىَ‏ يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إِلَّا قَلِيلا (اسراء-62)

[سپس‏] گفت: «به من بگو: اين كسى را كه بر من برترى دادى [براى چه بود]؟ اگر تا روز قيامت مهلتم دهى قطعاً فرزندانش را- جز اندكى [از آنها]- ريشه‏ كن خواهم كرد.

روزی انسان

و روزی دگر، شیطان

عهد بستند.
و این شیطان بود که به عهد خود وفا کرد...

2012-01-10T18:31:00.000+03:30

- من این سوال را چندی پیش از استاد شجریان پرسیدم، و حالا می خواهم از شما هم بپرسم. همانقدر که شما برای اساتیدتان شاگردان خوبی بودید، و تبدیل به اساتید بزرگی شدید، به همان میزان نتوانستید برای شاگردانتان اساتید خوبی باشید و شاگردان هم سطح شما بعد از شما به آن اندازه پرورش نیافتند. این مشکل را از شاگردان می دانید یا اصلا به دلایل اجتماعی است؟

- ما تمام تکنیک ها را به شاگردان می آموزیم. در دوران ما هم همین طور بود. وقتی استاد شهنازی قطعه ای می نواختند، ما باید دقیقا مثل او تکرار می کردیم. یکی از کارهایی که ما در زمان خودمان کردیم، این بود که پیش اساتید مختلفی آموزش می دیدیم و عشق برابری نسبت به همه آنها داشتیم. به نظر یک مقدار فرهنگ جامعه تغییر کرده است. وقتی شما پیش من می آیید فکر می کنید من شما را از اینکه سر کلاسهای همکارم حاضر شوید، منع می کنم..... و شاگردان این چنین بار آمدند که فقط در محیط یک نفر باشند. به نظرم ما در آن زمان به عنوان شاگرد جسارت بیشتری داشتیم. در عین حالی که عاشق استادانمان بودیم، خیلی غنی تر از امروز فکر می کردیم. چیزی که من حداقل در خیلی از شاگردان خودم دیده ام، این بود که " آرزوهای کوچک" داشتند. آرزوشان این بود که مثل من بشوند. اما من وقتی جلوی شهنازی ( که برایم اسطوره بود) می نشستم، آرزو نمی کردم که شهنازی شوم. هیچ گاه در عمرم هم نتوانستم مثل شهبازی بنوازم، اما شدم مثل خودم. اگر یک شاگرد آرزو داشته باشد که مثل من در هر درجه ای که هستم شود، هیچ گاه به آن نمی رسد. باید مثل خودش شود...... من این جمله ام را خیلی دوست دارم که آدم هایی که با آرزوهای کوچک پیش آدمهای بزرگ می روند، هیچ گاه آدمهای بزرگی نمی شوند.

بریده ای از مصاحبه "حسین علیزاده"، در شماره 7 ماهنامه "تجربه"

به دوستان علاقمند به موسیقی اصیل ایرانی، تهیه این شماره رو توصیه می کنم.

2012-01-01T18:16:00.001+03:30

در سوره ای که به نام توست

آنجا که خداوند قصه گوی قصه توست

در صفحاتی که جای عبور دنباله دامن پاک توست

بیشتر از هر جای دیگر قرآن

خداوند از "رحمت" خود می گوید

ای بیان بشری "رحمت"

ای نذر قبول شده

مـریم!

دختر زیبای اورشلیم

آیا هنوز هم در قــنوتی؟!

2011-12-30T00:33:00.000+03:30

نمی دانم!

نمی دانم در تقابل بین مصلحتی که جامعه ات بر تو روا می دارد، و حقی که تمام ذرات وجدانت فریادش می زنند، تا به کجا می توان جانب حق را نگاه داشت؟

تا به کجا می توان تاوان مصلحت گریزی را پرداخت؟ تا به کجای درد؟ تا به کجای مهجوری؟

می دانی!

ادعای حقیقت طلبی، ادعای بزرگیست. همت مردان بزرگ را می طلبد...

2011-12-25T19:51:00.000+03:30

همیشه آخرین بارها متفاوتن!

اگر موقع انجام هر کاری بدونیم که این بار، آخرین باره، احتمالا طور دیگه ای انجامش می دیم.

ولی همیشه به خودمون فرصت می دیم. تااااااا قیامت!

2011-12-25T00:50:00.001+03:30

آدمیزاد تنها موجودیه كه دچار "قرب" و "بعد" میشه
گاهی دچار دوری
گاهی گرفتار نزدیكی
و همینه كه باعث دردسر میشه
خیلی از چیزای دور و زیبا، وهم و سراب اند
خیلی از چیزا هم اونقدر نزدیكند كه به چشم دیده نمیشن...
.
.
از فیلم چهل سالگی، علیرضا رئیسیان

2011-12-24T23:19:00.002+03:30

اینجا همه Invisible هستند.

اینجا هیچ کس حوصله کسی را ندارد.
همینجا!

همینجایی که من هستم...

2011-12-14T16:54:00.000+03:30

وقتی تو نیستی

نه هست های ما چنان که بایدند و نه بایدها...

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را با بغض می خورم

عمری ست

لبخندهای لاغر خود را ذخیره می کنم:

باشد برای روز مبادا...

اما

در صفحه تقویم، روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما چه کسی می داند

شاید امروز روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی نه هست های ما چنان که بایدند و نه بایدها...

هر روز بی تو روز مباداست...

از قیصر عزیز!

2011-12-12T18:12:00.004+03:30

تناقض عجیبی است:

بزرگی افکاری که در سر داری،

و کوچکی کارهایی که بر زمین مانده اند!

2011-12-05T20:20:00.001+03:30

علاقه و وابستگی خاصی به برادر کوچکم دارم. چندین ماه است که مشغول گذراندن خدمت سربازی در حوالی چابهار است. به جز دلتنگی زیادم، این روزها بسیار نگرانش هستم. بارها از خودش شنیده ام که آن منطقه مخصوصا در ایام محرم و صفر بسیار نا امن است. حتی در سایر ماه ها هم تک تک نمازگزاران قبل از ورود به مساجد بازرسی بدنی می شوند. منتها تشدید این تدابیر امنیتی در ماه های محرم و صفر چندان موثر نیست و گاه گاهی عزاداران مورد حمله قرار می گیرند و چند نفری شهید می شوند. و گویا این موضوع آنقدر عادی شده که در اکثر موارد انعکاس ملی هم پیدا نمی کند.

از چند روز قبل از ماه محرم مرتب به او گوشزد می کردم که مراقب خودش باشد. از پادگان خارج نشود، به جز مراسم های پادگان، در هیچ مراسمی شرکت نکند ... و البته او با اکراه جوابی سربالا می داد. می دانم که چقدر این گوشه نشینی برایش دشوار است.

امشب دوباره با او تماس گرفتم: "عزیز دل خواهر، شب عاشوراست، نرو عزاداری. خواهر تحمل دوریت را ندارد...."

یکباره دهانم را بستم. قلبم ایستاد گویا...

ای زینب! ای داغدار همیشه تاریخ، ای قامت ایستاده بر گودال پر از خون برادر...

شرمسارم...

این چراغها را خاموش کنید. من ماندنی نیستم...

2011-12-03T23:22:00.001+03:30

در یک آن! در یک لحظه! در برشی از زمان، به ابعاد یک "ناگهان"!

ناگهان خودت را در می یابی، درست در مقابل تمام ارزشهایی که با آنها زندگی کرده ای و باورشان داشته ای. ناگهان خود را در حال رشته کردن تمام پنبه هایی می یابی، که ذره ذره ریسیده بودی، در حال نابود کردن هر آنچه بافته و بر تن شخصیتت پوشانده بودی. ناگهان شخصیت خود را عریان می بینی در برابر نگاه زمان! مستاصل در برابر لحظاتی که می گذرند، و شاید دقایقی بیشتر باقی نمانده باشد! این حقیقتی تلخ است که برای جبران خسران بزرگ، چند دقیقه کافی نیست!

به کجا رسیدم ناگهان؟!

2011-11-26T20:05:00.001+03:30

پیچیده شمیمت همه جا ای تن بی سر

چون شیشه عطری که درش گم شده باشد.....

السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک.

2011-11-18T20:00:00.001+03:30

اولی:

این روزها زندگی ام دگرگون شده. بیشتر از همیشه قدر زمانی که در اختیار دارم را می دانم. اطرافیانم را بهتر می بینم، دوست داشتن را بیشتر مزمزه می کنم، زیبایی های طبیعت بیشتر از قبل مجذوبم می کنند... اصلا این روزها برای پروردگارم بندگی می کنم. همه کارم برای خدا شده: کار کردنم، درس خواندنم، روابطم، نیایشم، نمازم، خوابم، بیداریم، کلماتم، عشقم، دردهایم... این روزها در تک تک ثانیه هایم "بندگی" می کنم. این روزها از تک تک ذرات وجودم خــــدا می بارد! اینگونه شده ام از روزی که فهمیدم سرطان در جان من است، از روزی که فهمیدم مرگ نزدیک است!

دومی:

مگر قبلا نمی دانستی که مرگ نزدیک است؟؟

2011-11-14T18:33:00.001+03:30

این روزها خیلی بیشتر از قبل مجذوب عکاسی شده ام. اصلا این جعبه سیاه کوچیک برام مقدس و گرامی شده!

عکس های من، "من" رو در برابر یک جلوه و انعکاس کاملا صادقانه وشفاف از درونیاتم قرار می دن.

شاید اصلا این خاصیت همه عکسها باشن.

و شاید به همین دلیله که آدمها از اینکه سوژه یک عکس باشن، واهمه ای ظریف و یا شدید دارن.

آدمها جرات روبرو شدن با "خودشون" رو ندارن...

2011-10-31T06:52:00.000+03:30

تمام وجودم درد می کند.

که گفته بودی:

"گوشه قلب توام..."!

2011-10-15T14:26:00.001+03:30

وقتی که می گوید، کم فروشی نکنید، منظورش فقط بقالهای عربستان نیست. با همه مان است.

می گوید کم فروشی نکنید، نه در حق بندگانش و نه در حق خودش.

می گوید کم فروشی نکنید، حتی اگر به اندازه یک قدم، که توان برداشتنش را دارید...

2011-10-06T21:51:00.001+03:30

امروز از سر بی اطلاعی حرفی زدم، که باعث شد کسی شغلش، و منبع درآمدش را از دست بدهد! کسی که هرگز ندیده بودم و نمی شناختم.
سنگینی غم یک غریبه، بر سینه ام سنگینی می کند. و تصور خانواده ای آشفته حال...

گاهی پای اشتباهات آدم، به کجاها که باز نمی شود! گاهی ابعاد گناه آدم چقدر بزرگ است!

و انسان، این ظلومِ جهول...

در قیامت چه ها که نخواهیم فهمید!!!

2011-09-27T21:19:00.002+03:30

خیلی فرق هست، خیلی فرق هست بین اون چیزی که در درون می گذره، و اون چیزی که به کلام می آد.

اون چیزی که باید بگی، و اون چیزی که می گی.

می گن: نباید خیلی از حرفها رو به ابتذال کلام آلوده کرد!

این از اون دروغهایی هست که به خودمون گفتیم و باورش کردیم.

می شه که حق و کلمه، عینا مثل هم بشن.
شاید قرآن تنها جایی باشه که این اتفاق توش افتاده!

پ ن : با تو از حال دل گفتنم هوس است...

2011-09-10T23:42:00.001+04:30

سالها پیش دوستی داشتم که متفاوت از همه ما بود. افکارش، حرفهایش، کتابهایش، پاتوقش،... همه برایم غریب و نا مانوس بود. کنجکاو بود، سوال می کرد، به بدیهیات شک می کرد، جسور بود، به سادگی تمام بنیان های فکریش را ویران می کرد و از نو می ساخت و ... آن روزها حتی جرات نمی کردم، شجاعتش را تصدیق کرده و به او غبطه بخورم. بس که غرق شده بودم در بدیهیاتی که خانواده و مدرسه و مسجد محله مان برایم ساخته بودند. پاسخ عمیق ترین سوالاتم را می توانستم در مفاتیح بیابم، در باب اعمال تمامی شبهای سال و روزه های مستحبی و نمازهای نافله و حساب و کتاب کردن ثواب و عذابی که در کارنامه ام ثبت می کنم!
.

روزی از او پرسیدم که چرا نماز نمی خواند؟ گفت که دلیلش را نمی داند! اصلا چرا باید نماز بخواند؟ گفتم که دستور اسلام است. گفت که اصلا چرا اسلام؟ گفتم چون خدا در قرآنش گفته! گفت مطمئنی خدا وجود دارد؟!
.

گفت که اول باید بداند خدا وجود دارد یا نه؟ آن هم با یک دلیل منطقی محکم، دلیلی که تمامی فلاسفه در برابر آن تسلیم شوند!!! بعد از آن فلسفه حیات را بیاد، به یقین بداند، از کجا آمده وبه کجا می رود؟ بعد تمامی ادیان را به طور کامل مطالعه کند، بهترینش را با توجه به هدفش برگزیند، و اگر تازه آن دین اسلام بود، اول قرآنش را خوب بفهمد، محمد را بشناسد، فقه و اصول و اخلاق و احکام و بهشت و جهنم و حساب و کتاب و کارنامه اش را درک منطقی کند، بپذیرد، معرفت بیابد، به یقین برسد، و بعد شروع به اجرای آن کند! که تازه می رسد به نماز و روزه و ....
.

جوابی برایش نداشتم. چون اصولا هیچ وقت به دنبال دلیلی برای دینداریم نبودم، و تفکری اینگونه، برایم ناشناس بود! تنها این جمله به ذهنم خطور کرد که مگر چقدر وقت داری؟؟! مگر تو چقدر قدرت داری؟؟

آیا واقعا مسیر هدایت الهی از این وادی می گذرد؟؟ آیا این همان طریقی ست که هدایت الهی شامل روندگانش می شود؟؟

مدتی قبل شرح زندگی ابوذر غفاری را می خواندم. قبل از اسلام، او یک عرب بی سواد از قبیله غفار، در صحرای ربذه بود. زمزمه ضعیف اسلام را که از مکه شنید، برادرش را فرستاد تا در مورد صحت این خبر مطمئن شود. پس از اطمینان از وجود محمد و ادعای جدیدش، به راه افتاد. در مکه به سختی پیامبر را یافت. زیرا که آن روزها محمد زندگی پنهانی داشت و دور از چشم اشراف قریش، وحدانیت را تبلیغ می کرد. آن روزها اسلام تنها این جمله بود: قولوا لا اله الا الله تفلحوا. دین تنها همین بود. پذیرش الله در برابر بتها، و نه چیز دیگر! نه فقه، نه اصول، نه منطق، نه فلسفه و نه....
.

ابوذر در چند دقیقه مسلمان شد. پنجمین مسلمان! محمد به او توصیه کرد که مکه را ترک کرده و در قبیله خود، اسلام را تبلیغ کند. ولی ابوذر نتوانست! از آن خانه که خارج شد، به کنار کعبه آمد و فریاد توحید سر داد. بر سرش ریختند و به قصد کشتن او را کتک زدند. و تنها وساطت عباس، عموی پیامبر بود که جانش را نجات داد. ولی فردای آن روز هم این کار را تکرار کرد و باز کتک خورد و باز با وساطت خلاصی یافت!
.

آن روزها مگر اسلام چه بود که ابوذر را بلافاصله در مقام یک هدایت گر جامعه قرار داد؟ در جایگاه یک آمر به معروف! مگر محمد قرآنی به او عرضه کرد؟ مگر فلسفه ای بافت؟ مگر دین را بر او تمام کرد؟ مگر اصلا ابوذر خود به یقین کامل رسید؟ مگر پاسخ تمام سوالاتش را یافت؟ مگر اصلا خودش را ساخته بود که بخواهد جامعه اش را بسازد؟ تنها الله را پذیرفت و شروع کرد به اصلاح جامعه اش.

یعنی ایمان و عمل ابوذر، به عنوان یک انسان کامل، توامان بود. به هر آنچه که در آن لحظه فکر کرد، عمل کرد!

این رفتار کلید معمای هدایت الهی است.

*در آیه دوم سوره بقره می خوانیم: "ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَ‌يْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِين" . آری! هدایت الهی تنها شامل حال تقوا پیشگان می شود. لازم نیست منتظر هدایت الهی بمانی، تا بعد تقوا پیشه کنی!

*در آیه 52 سوره اعراف آمده است: " وَلَقَدْ جِئْنَاهُم بِكِتَابٍ فَصَّلْنَاهُ عَلَىٰ عِلْمٍ هُدًى وَرَ‌حْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ" " در حقیقت ما برای آنان کتابی آوردیم و آن را از روی دانش، روشن و شیوایش ساختیم. و برای گروهی که ایمان می آورند، هدایت و رحمتی است."

اینجا هم باز تاکید بر هدایت، بعد از ایمان است.

آیاتی مشابه مضمون این آیه در قرآن وجود دارد.

* در آیه 50 سوره سبا آمده است :" قُلْ إِن ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِي وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَ‌بِّي إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِ‌يبٌ " " بگو اگر گمراه شوم و اگر هدایت یابم [این از برکت] چیزی ست که پروردگارم به سویم وحی می کند که اوست شنوای نزدیک."

این جملات قرار است از زبان پیامبر بازگو شود. کسی که محرم وحی است و واسطه بین زمین و آسمان. طبق این آیه، پیامبر خدا نیز از خطر گمراهی مصون نیست. پس حتی بودن در شرایط شخصی چون محمد هم تضمین کننده دریافت هدایت الهی نیست!

* و از همه مهمتر در آیه 69 سوره عنکبوت داریم: " وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّـهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ" . کسانی را که در راه ما جهاد می کنند، به راه های خود هدایت می کنیم. یعنی هدایت را نتیجه عمل رهروان دانسته. و نه برعکس! می گوید اول به راه بیفتید، بعد من راه را نشانتان می دهم! معما ها را یکی یکی برایتان حل می کنم. سوالها را یکی یکی جواب می دهم.

اینگونه است که مشمول هدایتگری خداوند، برای رسیدن به اوج قله انسانیت، خواهی شد، ای انسان!

پ.ن :

تا آنجا که جستجو کردم، مولانا در دو جای مثنوی، این مفهوم را بیان می کند:

دفتر پنجم، ابیات 24 و 25:

شرط تعظیمست تا این نور خوش.......گردد این بی‌دیدگان را سرمه‌ کش

نور یابد مستعدّ تیز گوش.................کو نباشد عاشق ظلمت چو موش

دفتر ششم، ابیات 1477 و 1478:

اصل خود جذبه ست لیک ای خواجه تاش.... کار کن موقوف آن جذبه مباش

زانک تَرک کــار چــون نازی بــود............ناز کی در خورد جانبازی بود

2011-08-31T17:17:00.003+04:30

زن سرطان داشت. بدخیم و پیشرفته.در حقیقت آخرین ساعات زندگی اش را سپری می کرد.

به ملاقاتش رفتیم.

دخترانش پرستاری اش می کردند. بر خلاف انتظارم چهره هاشان بشاش و خندان بود!! زیاد طول نکشید تا بفهمم قصد امیدوار کردن مادر جوانشان را دارند. امیدی واهی به ماندن! تمام تلاششان را می کردند تا زن بیچاره بپذیرد که همه چیز دروغ است. او شفا خواهد یافت و دوباره به خانه برخواهد گشت.

نگاه زن پر بود از درد و سوال! گرفتار بود بین حقیقتی که برایش بوی مرگ می داد و لبخندهایی که دروغ بودند. مستاصل بود بین برق نگاه ها و اشک های خشکیده روی گونه ها!

دخترش را به کناری کشیدم. طوری که نرنجد گفتم: " چرا این کار را با مادرتان می کنید؟ چرا این همه امیدوارش می کنید؟ درست است که مرگ و زندگی دست خداست، ولی او حق دارد بداند که فعلا معجزه ای در کار نیست. باید بداند ساعاتی بیش باقی نمانده. شاید کاری داشته باشد، وصیتی، سفارشی، دِینی، نیایشی، حلالیتی.... "

دختر رنجید.

نگاه پرسشگر زن روی صورتم سنگینی می کرد.

نگاهم را دزدیدم.

در مجلس ختم، دختر نگاهش را می دزدید...

2011-07-29T11:54:00.000+04:30

مسافرم.

مدتی نخواهم بود.

نمی دانم چقدر...

2011-07-27T19:14:00.005+04:30

دایی غفور: می‌بینی یوسُف؟ می‌بینی چه کردی؟
من این حرفامو به کی بگم یوسُف؟ من تو گوش کی نجوا کنم یوسُف؟

این انصافه؟

خب خودتو به من نشون بده، من که می‌دونم این تو نیستی، این تو نیستی... تو کجایی ؟

تو شکم کوسه؟ من با این دل چه کنم؟ من با اینا چه کنم؟ من این غصه‌مو با کی تقسیم کنم؟

من با چه قوتی این همه راهو بیام که چی؟ ... دیگه دارم اذیت می شم.

دیگه وقتشه بخوابونم تو گوشت پسر !

بوی پیراهن یوسُف- ابراهیم حاتمی‌کیا

// به یاد همه یوسُف ها، و یعقوب هایی که هنوز چشم دوخته اند به راه....

2011-07-23T13:10:00.003+04:30

عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا

بهشتيان را جامه‏هاى ابريشمى سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و پروردگارشان شرابی پاك به آنان مى‏نوشاند
( انسان-21)

و تو خود می دانی که چقدر تشنه جامی هستم که در دست توست... و این تنها مقام ابرار است... بهای آن جام، آدم شدن است... انسان شدن.. تمام قیمت این جام که در دستان توست!

2011-07-20T22:16:00.001+04:30

در دست گلی دارم ، اینبار که می آیم
کانرا به تو بسپارم ، اینبار که می آیم

در بسته نخواهد ماند ، بگذار کلیدش را
در دست تو بسپارم ، اینبار که می آیم

هم هر کس و هم هر چیز ، جز عشق تو پالوده است
از صفحه پندارم ، اینبار که می آیم

خواهی که اگر سنجی ، می سنج که جز مهرت
از هر چه سبکبارم ، اینبار که می آیم

سقفم ندهی باری ، جایی بسپار، آری
در سایه دیوارم ، اینبار که می آیم

باور کن از آن تصویر آن خستگی ، آن تخدیر
بیزارم و بیزارم ، اینبار که می آیم

دیروز بهل جانا! با تو همه از فردا
یک سینه سخن دارم ، اینبار که می آیم

حسین منزوی

***
دوباره برگشتم.

باز من و شما و بنفشه زارمان

سلام!

2011-01-23T14:32:00.001+03:30

تعطیل شد!

2011-01-17T12:43:00.001+03:30

حتی اگر
خورشید، در دست راست
و ماه
در دست چپم باشد..............

2011-01-15T23:19:00.004+03:30

معلم پای تخته داد میزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسیها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وآن یکی در گوشه‌ای دیگر «جوانان» را ورق می زد.
برای اینکه بیخود های‌ وهو می کرد و با آن شور بی‌پایان
تساویهای جبری را نشان می‌داد
با خطی خوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت : یک با یک برابر است
از میان جمع شاگردان یکی‌ برخاست
همیشه یک نفر باید بپاخیزد...
به آرامی سخن سر داد:
تساوی اشتباهی فاحش و محض است
نگاه بچه‌ها ناگه به یک سو خیره گشت و
معلم مات بر جا ماند
و او پرسید: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود
آیا یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقره گون، چون قرص مه می‌داشت بالا بود
وآن سیه چرده که می نالید پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می‌پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفتخواران از کجا آماده می‌گردید؟
یا چه‌ کس دیوار چین‌ها را بنا می‌کرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می‌گشت؟
یا که زیر ضربه شلاق له می‌گشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه ‌کس آزادگان را در قفس می‌کرد؟
معلم ناله ‌آسا گفت:
بچه‌ها در جزوه‌های خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست.......

خسرو گلسرخی

2011-01-05T16:24:00.005+03:30

چند سال پیش در رسانه ملی سابق! مستندی در مورد انقلاب نشان می دادند. از میان آن همه تصویر و صدا، تصویر زنی در ذهنم مانده که بر مزار پسر تازه شهیدش شیون می کرد. فرح را نفرین می کرد و می گفت:" الهی داغ بچه هاتو ببینی...!"

"ذلت" عاقبت تمام دیکتاتورهای دنیاست...

2011-01-03T20:11:00.004+03:30

از داخل پارک کوچکی رد می شدم. خسته بودم. یک ساعت سر و کار داشتن با کارمندان دولت رمق را از آدم می گیرد. پارک خلوت بود. خورشید ملایم ظهر زمستان که از لابه لای درختان بی برگ بر سر رویم می بارید، کیفورم کرده بود. چشم گرداندم تا جایی برای نشستن پیدا کنم. یکی دو تا نیمکت بود، ولی برق چشمهایم صندلی تاب را گرفت.
رویش نشستم و پاهایم را بلند کردم. آرام آرام تکان می خوردم. معلق بودم. بین زمین و هوا. مثل این روزهایم.....
تاب تاب عباسی، خدا منو نندازی......
آفتاب روی صورتم پهن شده بود و من حس و حال یک جوجۀ ماشینی رو داشتم!
پیرمردی عصا به دست نزدیک شد. از پیرمردهای شیک پوش خوشم می آید. پیر شدن دلیل مناسبی نیست برای آراسته نبودن. نگاهش نگاهم را دید. به عصایش تکیه داد و ایستاد.
- یاد بچگی هات کردی دختر؟
جوابم فقط یک لبخند بود.
- کار خوبی می کنی. خوبه که آدم یاد روزای بی گناهیش باشه. تاب بخور و تاب تاب عباسی بخون، بلکه خدا نندازدت!!
قدم زنان دور شد.
.
.
آفتاب چشمانم را می زد...

2011-01-02T11:45:00.001+03:30

این جا کسی است پنهان دامان من گرفته
خود را سپس کشیده پیشان من گرفته

این جا کسی است پنهان چون جان و خوشتر از جان
باغی به من نموده ایوان من گرفته

این جا کسی است پنهان همچون خیال در دل
اما فروغ رویش ارکان من گرفته

این جا کسی است پنهان مانند قند در نی
شیرین شکرفروشی دکان من گرفته

جادو و چشم بندی چشم کسش نبیند
سوداگری است موزون میزان من گرفته

چون گلشکر من و او در همدگر سرشته
من خوی او گرفته او آن من گرفته

در چشم من نیاید خوبان جمله عالم
بنگر خیال خوبش مژگان من گرفته

من خسته گرد عالم درمان ز کس ندیدم
تا درد عشق دیدم درمان من گرفته

تو نیز دل کبابی درمان ز درد یابی
گر گرد درد گردی فرمان من گرفته

در بحر ناامیدی از خود طمع بریدی
زین بحر سر برآری مرجان من گرفته

بشکن طلسم صورت بگشای چشم سیرت
تا شرق و غرب بینی سلطان من گرفته

ساقی غیب بینی پیدا سلام کرده
پیمانه جام کرده پیمان من گرفته

من دامنش کشیده کای نوح روح دیده
از گریه عالمی بین طوفان من گرفته

تو تاج ما وآنگه سرهای ما شکسته
تو یار غار وآنگه یاران من گرفته

گوید ز گریه بگذر زان سوی گریه بنگر
عشاق روح گشته ریحان من گرفته

یاران دل شکسته بر صدر دل نشسته
مستان و می‌پرستان میدان من گرفته

همچو سگان تازی می‌کن شکار خامش
نی چون سگان عوعو کهدان من گرفته

تبریز شمس دین را بر چرخ جان ببینی
اشراق نور رویش کیهان من گرفته

دیوان شمس

2010-12-20T21:22:00.003+03:30

نمی نویسم!
.
.
.
لابد ملالی نیست، حتی دوری شما!

2010-12-07T21:56:00.003+03:30

التماس دعا
خوش به سعادتتون که میرین روضه
جاتون وسط بهشته
ما که دنیامون شده آخرتِ یزید
کیه ما رو ببره روضه
مجید آقا! تو رو چه به روضه؟
روضه خودتی، گریه کن نداری! والّا خودت مصیبتی، دلت کربلاست...
ماچت می کنم آ..
داداش حبیت اهل روضه نیست
فقط سر خاک آقام دستمال گرفته بود دستش، میزد تو پیشونیش

بهروز وثوق - سوته دلان، اثر جاویدان علی حاتمی

2010-12-03T22:13:00.003+03:30

پنج شنبه ها، کلاسم که تمام می شود، تند و تند وسایلم را جمع می کنم و از دانشگاه خارج می شوم. قبل از سوار شدن به تاکسی تا می توانم تنقلات و خوراکی می خرم.
خانم کجا می رید؟.... راه آهن!
مسافت زیاد نیست و البته کرایه از آن هم کمتر است! در شهرستانها تاکسی سوار شدن خیلی لذت بخش است، چون با شنیدن کرایه ای یک چهارم کرایه های تهران، کلی احساس پولدار بودن به آدم دست می دهد!
محوطه راه آهن خیلی بزرگ نیست، ولی معمولا نزدیک ساعت 5 پر می شود از دانشجوها! یک سمت به مشهد می رود و سمت دیگر قطار فیروزکوه است که به سمت تهران می رود. می توانم از زیرگذر بگذرم. اما لذت رد شدن از روی ریل را از دست نمی دهم. می افتم داخل فرورفتگی ریل و آهسته آهسته از روی سنگ های درشت ریل عبور می کنم. و البته تا می توانم آهسته راه می روم تا بیشتر بتوانم به انتهای این خطوط موازی نگاه کنم. من مطمئنم حتی خطوط موازی هم به هم می رسند. شاید آنجا که خورشید به افق می رسد...
هنوز یکی دو ساعتی تا آمدن قطار مانده. زودتر آمدم تا بیشتر از این فضا لذت ببرم. آسمان آبیِ آبیست. خورشید به سرعت به افق نزدیک می شود و جشنواره ای از رنگ ها در افق شروع می شود. ایستگاه در دل کویر است. کمی دورتر رشته کوههای البرزند. اما با چهره ای متفاوت. هوا آنقدر پاک و زلالست که حس می کنم می توانم تمام تخته سنگ های کوهها را بشمرم. جاده تهران مشهد را هم می توانم ببینم. دوست دارم مسیر حرکت ماشینها را دنبال کنم، از ابتدای میدان دیدم تا آخر جاده...
نیم ساعت بعد قطار تهران-مشهد می رسد. مسافرهایی که از پنجره های کوپه ها یا راهروهای قطار آویزان شده اند و با کنجکاوی به ایستگاه و آدمها نگاه می کنند... گاهی که برایم دست تکان می دهند، پاسخشان را می دهم. زائران امام رضایند...
نیم ساعت آخر ایستگاه شلوغ می شود. من بی توجه به همه گوشه ای می نشینم و چشم می دوزم به گلوله خونین خورشید که در راه منزلگاه غروب است. رنگ های تند نارنجی و بنفش و ارغوانی اطراف خورشید دیوانه کننده اند. و خطهای موازی سفید و نیلی رنگ که در آسمان پیدا می شوند. یک زمانی احساس می کردم، اینها صفوف نماز جماعت فرشته ها هستند!
صدای سوت قطار از دوردست می آید. چراغ ایستگاه سبز می شود.... قطار فیروزکوه کوپه ندارد و مثل قطار متروی تهران کرج است. صندلی های پشت سر هم یا روبروی هم! معمولا سوار واگن خانمها می شوم. ولی واگن خانوادگی هم خوب است و اگر سوار شوم مشکلی احساس نمی کنم.
قطار راه می افتد. نزدیک به دو ساعت در راه خواهیم بود. حتما کنار پنجره می نشینم و بساط خوراکی هایم را باز می کنم. دل می دوزم به کویر و تا می توام چشم می چرانم! کمی بعد دیگر جاده را نمی بینم. مسیر قطار با جاده فرق دارد. کوه های عجیب و غریب دور و نزدیک راهمان را جدا می کنند. در لابه لای این کوهها چند معدن نمک و کچ دیده ام. عجیب ترین چیزی که می توان در کویر دید نشانه های حضور انسان است. سازه های ریز و درشتی که نه شبیه چیزی هستند و به نظر می آید کاربردی داشته باشند. گاهی می شود رد پای چرخهای ماشینی را دید که رفته است تا دل کویر! به نا کجا! تنها رانندگی کردن در جاده خالی در دل کویر رویای شیرینی است. هر وقت فیلم خیلی دور، خیلی نزدیک را نگاه می کنم، کلی به مسعود رایگان حسودی ام می شود!
خیلی زود هوا تاریک می شود و من دیگر نمی توانم بیرون را ببینم. معمولا کتابی برای مطالعه همراهم دارم. امروز صراطهای مستقیم دکتر سروش را آورده ام. کتاب می خوانم و آجیل می خورم و گاهی به درد و دل های زنی که در صندلی کناری نشسته گوش می دهم. دختر کوچکش با چشمهای حریص و فضول نگاهم می کند. کمی آجیل و یک آدامس به او می دهم. تمام حرصش می خوابد!
می رسم به تهران! ایستگاه راه آهن تهران که مرا یاد سالهای دور و خاطراتی تلخ می اندازد.
شاید با قطره اشکی سفر پنج شنبه ام تمام شود...

2010-11-27T19:17:00.003+03:30

یا دَهرُ أفٍّ لک من خلیل ..... کم لک بالإشراق و الأصیل
مِن طالبٍ و صاحب قَتیل .... و الدَّهرُ لا یَقنَعُ بالبَدیل
و کلُّ حَیٍّ سالک سبیل ..... ما أقرَبُ الوَعدَ إلی الرَّحیل !
و إنَّما الأمرُ إلی الجَلیل
.
.
.
ای روزگار ! اُف بر دوستی تو ! .... چه بسا یاران و طالبانی را که در بامداد و شامگاهانت کُشتی !
و روزگار، جایگزینی به جای آنان ، نمی پذیرد (و به مرگ دیگر راضی نمی شود) .
و هر زنده ای باید این راه را طی کند ... و چه نزدیک است آن وعده رحیل !
و پایان کار تنها به سوی خداوند شکوهمندست

"از کلام سیدالشهدا لحظاتی قبل از ورود به میدان نبرد"

2010-11-17T19:16:00.003+03:30

نمی توانم زیست بی تنفس هوایی که تو تنفس می کنی.
و خواندن کتابهایی که تو می خوانی...
و سفارش قهوه ای که تو سفارش می دهی...
و شنیدن آهنگی که تو دوست داری...
و دوست داشتن گل هایی که تو می خری...
نمی توانم... از سرگرمی های تو هرگز جدا شوم
هر چه هم ساده باشند
هر چه هم کودکانه ... و ناممکن باشند
عشق یعنی همه چیز را با تو قسمت کنم
از سنجاق مو... تا کلینکس!
عشق یعنی مرا جغرافیا در کار نباشد
یعنی تو را تاریخ در کار نباشد...
یعنی تو با صدای من سخن گویی...
با چشمان من ببنی...
و جهان را با انگشتان من کشف کنی

نزار قبانی

2010-11-12T22:27:00.004+03:30

تکه های کلامی و رفتاری آدمها را زود متوجه می شوم و در خاطرم می ماند.
وقتی کسی از تکۀ کلامی یا رفتاری دیگری استفاده می کند، کلافه می شوم. احساس می کنم یک نفر می خواهد به زور در قالب دیگری دیده شود.کسی را می شناسم که می توان در رفتار و گفتارش خلاصه ای از تمام اطرافیانش را دید!! هر بخش از کلام و رفتارش را وامدار کسی ست و به سرعت تغییرات افراد بر او تاثیر می گذارد.
نمی دانم این چیست؟ شکل نگرفتن شخصیت؟ بی هویتی؟ خود نشناسی!!
فقط این را می دانم که دیگر به ندرت می توان کسی را پیدا کرد که "خودش" باشد. بدون تقلید کردن، بدون ادا در آوردن...

2010-11-11T22:05:00.004+03:30

= خسته ام! دیگر قدمهایم یاریم نمی کنند. زانوانم می لرزند.
- خسته نباشید. خدا قوت!
= به ستوه آمده ام. طاقتی نمانده. سنگینی بار رنجی بزرگ روی دوشم، امانم را بریده.
- خدا بهتون صبر بده
= دلشوره دارم، اضطراب... اضطراب... بر سینه ام ناخن می کشند
- آرام می شوید به فضل خدا
= جانم آتش گرفته. دارم می سوزم. شعله های سرد و بی قرار آتش احاطه ام کرده اند و من یَتَقَلقَلُ بَینَ اطباقِها!
- سرد می شوید انشاءالله!!
= تلخم! گویا جام شوکران در حلقم ریخته اند.
- شیرین کام می شوید اگر خدا بخواهد.
= در تاریکی بی رحم و سنگین "تردید" گرفتار شده ام. گم شده ام! در این شب سیاهم گم گشته راه مقصود / از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت..
- پیدا می شوید به لطف خدا.
= زندگی ام پر شده از کینه، نفرت، تنهایی، پستی، غربت، بیگانگی، پلشتی، هراس، گرفتاری، بدبختی، زشتی، یأس، افسوس، رنج، دروغ، حرص، نومیدی، شک، ذلت، جهل، حقارت، پریشانی، خیانت، ظلم، فریب، بی هویتی....
- ....

چه بیهوده دهان باز می کنیم و چه جاهلانه لغات را هدر می دهیم. نمی دانیم چه می گوییم و نمی دانیم چه پاسخ می دهیم.
لغات را یا برای توصیف سطحی حالات روحیمان، یا برای عذری برای غفلت خود به کار می بریم.
گاهی فکر می کنم انسان در لحظه مرگش معنی خیلی از کلمات را نمی داند!

2010-11-08T21:33:00.004+03:30

باز هم بی تاب رفتنم. باز هم بی تاب دیدنم. باز هم دلتنگ گردیدنم.
گردیدن و گردیدن و گردیدن.... به دور تو، به دور یاد تو، دور تا دور حلقه محبت تو!
دلتنگ نشستن و زل زدنم. دلتنگ سجده کردنم، آنجا که چند قدمی بیشتر تا تو نیست!
باز هم موسم حج است. با هم حاجیان اسباب سفر را بستند و راهی شدند. باز هم من برایشان دست تکان دادم. باز هم آنها رفتند و من ماندم به تماشا! باز هم خود را در وجودم دفن کردم. باز هم سکوت کردم و تنها رفتنشان را دیدم. دیدم که چه خندان می روند.
من باید سکوت کنم ...
تا به حال دو بار مرا به سکوت خوانده ای. بار اول قرعه کشی بین من و دوست مرحومم بود. چه گذشت بر من وقتی حتی بین دو نفر هم انتخاب نشدم. چقدر برایت گلایه داشتم. و چه شرمسار شدم وقتی دانستم که او رفتنی بود و من ماندنی... نه فقط به حج! به سوی تو!
و بار دوم که در قرعه کشی دانشگاه، اسم حقیر من به اسم خانه ات گره خورد، گذر نامه ام چند ساعت دیرتر به دستم رسید، و باز هم دست من به خانه ات نرسید! چه می توانستم بکنم؟ جز سکوت؟ جز بهت؟
اما من هنوز مشتاقم. مشتاق و بی تاب توام و نمی توانم منتظر بمانم که بخوانی ام! من تو را می یابم. تو را در خود می جویم. نه در سرزمین حجاز! در خودم به دورت می گردم. به دور خودم می گردم. من در گردش به دور تو عدم می شوم. نابود می شوم. و باز وجود می یابم. شاید سماع همین است!
من هاجرم! ببین چگونه در کوی تو سرگردانم! ببین چگونه بین صفا و مروه، افتان و خیزان می روم؟ ببین چگونه سعی می کنم در میانۀ این بیابان!
تو در قلب منی. در میان سینه منی، نه درون سنگ کعبه! حاجیان آنجا چه می جویند؟ من تو را در خود، در همین نزدیکی می یابم!

ای قوم به حج رفته، کجایید، کجایید
معشوق همین جاست، بیایید، بیایید
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوائید

2010-10-21T22:42:00.004+03:30

در امامزاده نزدیک خانه:
- خانم ببخشید، امروز چند شنبه هستش؟
- فکر می کنم سه شنبه
- داری کمیل می خونی؟
- بله
- امروز که زیارت عاشورا می خونن.
- می دونم. ولی مگه فرقی می کنه؟
- حتما فرق می کنه. هر دعایی تو یه روزی اثر داره! هر کاری به وقت خودش! شما وقتی الان کمیل می خونی که حاجت نمی گیری!!
- چرا؟
- وا! چرا نداره خانم! اتفاقا من خودم هر هفته می رم جلسۀ خانم سلیمی، همین کوچه پشتی. ماشالله خیلی کرامات داره. هر حاجتی دارم بهش می گم، بهم یه دعاهایی می ده که باید به وقتش خوند. اگه به موقع نخونی اثر نمی ده. از این هفته هم می خواد کلاس تفسیر سورۀ نور بذاره. حتما بیا، به دردت می خوره. می گن این سوره خیلی حاجت می ده. تازه خیلی هم با علم روز پیش می ره ماشالله! یه سی دی داد به دخترم، گفت اگه اینو از اول تا آخر گوش کنی، حاجتتو می گیری. توش همش روضه هستش.
- آفرین، این یکی رو دیگه نشنیده بودم.
- بیا، بیا این دعا رو بگیر 130 بار بخونش. خانم سلیمی می گفت اگه اینو 130 بار بخونیش انگار 2000 سال عبادت کردی!!!
- چی هست؟
- دعای حضرت یونس، اون موقع که تو شکم ماهی بوده! قصشو بلدی که...
- بله، بلدم
- آره! اگه اینو سه دفعه بخونی، هر چی گناه کردی پاک می شه! حتی حق الناس هات.
- جدا؟
- اره! توسل کن به حضرت یونس، هر شب این دعا رو بخون، بعد بذار زیر سرت، حتما حاجت می گیری! حاج خانم تضمینش کرده!
...

در یک آرایشگاه زنانه:
- وای شیدا جون، چقدر موهات قشنگ شدن، خیلی بهت می آد.
- مرسی عزیزم، حالا جدی خوب شد؟ آخه می دونی، امشب مهمون دارم، خارجین، دفعه پیش که رفته بودیم آنتالیا باهاشون دوست شدم، اونام از من خوششون اومده، دارن می آن دیدنم! نمی دونی چه زن و شوهر با صفایین! معرفت اینا رو نمی شه تو ایرونی جماعت پیدا کرد.
- آره بابا، منم از این جماعت خسته ام. پامو که از این خراب شده بیرون می ذارم، یه نفس راحت می کشم.
- راستی تو چرا بینی تو عمل نمی کنی؟ ناراحت نشی ها! ولی یکم بهت نمی آد.
- آره خودم می دونم، ولی آخه، گلاب به روت، من نه که عضو تیم ملی اسکی هستم!!! نمی تونم عمل کنم، برای تمرین که نمی شه با بینی عمل کرده رفت، از قیافه می افته!
- کار خوبی می کنی، منم که دور چشم و پلک هامو عمل کردم، تا چند ماه بیچاره شده بودم، اصلا نمی تونستم سرمو تکون بدم.
- آخی طفلی! می دونم چی می گی! من وقتی کمرمو خالکوبی کرده بودم، تا چند وقت نمی تونستم به پشت بخوابم، خیلی عذاب کشیدم، می دونم چه حالی داشتی! تازه الانم باید ترمیمش کنم. داره خراب می شه.
- ای بابا تو که بدتر از من گرفتاری! ولی من یکم سرمو خلوت کردم. بس که فشار کاریم بالا بود و بهم استرس وارد شده بود، پوستم داشت خراب می شد. آخه می دونی من یه بازیگرم، خیلی هم شغلمو دوست دارم. ولی دیدم اینطوری نمی شه، همش فیلم پشت فیلم!! دارم خودمو خیلی خسته و پژمرده می کنم. دیگه الان هیچ پیشنهادی رو قبول نمی کنم... آخه میدونی، شوهر من عاشقمه ها! ولی خوب ، مردا عقلشون به چشمشونه! باید یه جوری نگهشون داشت دیگه ......

2010-10-13T22:05:00.004+03:30

من تو را دوست دارم... تو دیگری را... دیگری آن دیگری را... و آن دیگری من را!!
و همگی تنهاییم!
این زنجیره های محبت بی نهایتند. طولانی و پر از انشعاب! گاهی سر و ته زنجیره ها به هم وصل می شوند، دایره می شود، دایره ها زیاد می شوند، گره می خورند، تو در تو و لایه به لایه! در نهایت حجمی می بینیم بی سر و ته! شاید شبیه یک کُره! دوست دارم اسمش را بگذارم کُره محبت! در این کُره، دلها به هم تنیده اند. همه سرگرم همند، همه آرزوی همند، همه در اشتیاق همند، همه منتظر همند، و همه تنهایند.
یاد حدیث پیامبر افتادم که فرمود: "مردم در این دنیا در خوابند، وقتی مُردند بیدار می شوند."
آری! همه در خوابیم و عمر خود را در دست و پا زدن در انبوه این کُره لعنتی تلف می کنیم.
کی قرار است بیدار شویم؟ کی قرار است قبل از مرگمان بمیریم؟ کی قرار است سرمان را از داخل این گره کور بیرون بیاوریم و به روی ماه خداوند بوسه بزنیم؟ کی قرار است اصل را از فرع تمیز دهیم؟
این بازی کی تمام می شود؟

2010-10-08T01:45:00.003+03:30

موضوع انشا این بود: " شجاعت چیست؟"
همه سرهاشان روی دفترهای کاهی انشا بود و برگه های آن را سیاه می کردند. وای که چه جملات زیبایی می توان در وصف شجاعت نوشت! چه آسمانهایی را می توان به چه ریسمانهایی بافت! چه کلمات بکر و هوس انگیزی می توان در کنار هم ردیف کرد! کدام کند ذهن و کور دلی می تواند چنین موضوع انشای زیبایی را تباه کند؟ بس که درباره آن گفته اند و شنیده اند...

ولی در همان ابتدا کودکی بلند شد و پیش معلم آمد. دفترش را روی میز او گذاشت.
ورقه ای سفید بود که در بالای آن نوشته شده بود: "شجاعت یعنی این!"
.
.
علی شریعتی، از همان کودکی معلم بوده! حتی معلم معلمان خود!

2010-10-03T21:58:00.002+03:30

اینکه دلتنگ توام اقرار می خواهد مگر؟
اینکه از من دلخوری انکار می خواهد مگر؟

وقت دل کندن به فکر باز پیوستن مباش
دل بریدن، وعدۀ دیدار می خواهد مگر؟

عقل اگر غیرت کند یک بار عاشق می شویم
اشتباه ناگهان، تکرار می خواهد مگر؟

من چرا رسوا شوم، یک شهر مشتاق تو اند
لشگر عشاق پرچم دار می خواهد مگر؟

با زبان بی زبانی بارها گفتی "برو!"
من که دارم می روم! اصرار می خواهد مگر؟

روح سرگردان من هر جا بخواهد می رود
خانه دیوانگان دیوار می خواهد مگر؟

"مهدی مظاهری"

2010-09-30T01:28:00.001+03:30

وقتی می خواهی بنویسی، یک داستان یا یک فیلم نامه، فرقی نمی کنه، مهمترین چیزی که توی ذهنته، سوژه و مسیر کلی داستانت هست. بعدش باید شخصیتها و عوامل داستانت رو بسازی. اگر سازنده ماهری باشی، شخصیتها تو رو به سمت آخر داستان هدایت می کنند و تو رو با یه نتیجۀ دور از ذهن غافلگیرت می کنند. اگر شخصیتها قوی باشن، افسار ذهنت تو دست اونهاست. اما در نهایت این تویی که خالقی! اونها رو می سازی و کنار هم قرار می دی، با هم آشناشون می کنی و از هم دورشون می کنی. اما این شخصیتها هستند که خودشون می دونن تو هر لحظه و هر موقعیت چه کاری باید بکنن. شاید خودشون نمی دونن که هر رفتارشون تو هر لحظه، و هر تصمیمی که می گیرن چه تاثیری تو مسیر کلی داستان داره. تقصیر تو نیست! تو اونها رو می سازی و می فرستی تو فضای قصه! اونها خودشون می دونن چقدر بر اساس شخصیت پردازی اولیه تو حرکت کنن. ولی از کجا بفهمن چی تو ذهن توء؟ وجدان دارن مگه؟؟ اگه همونی بمونن که تو ساختی، همونی می شن که تو خواستی. وگر نه...!
می بینید چقدر شبیه داستان آفرینشه!

2010-09-24T16:19:00.005+03:30

ما تهرانی ها آدمهای خیلی خوبی هستیم!
این ماییم که چرخهای مملکت رو می چرخونیم. این ماییم که دشواری صنعتی شدن رو به جون می خریم تا همه ایران در سایۀ این فداکاری ما پیشرفت کنه. این ماییم که همیشه دست کمکمون رو به سمت مصیبت زده های شهرهای دیگه دراز می کنیم. اگر زلزله بیاد، اگه سیل بیاد، اگه جنگ بیاد... تازه! گاهی این دستمون اونقدر دراز می شه که به کشورای همسایه هم می رسه!! تو جنگ هم که بیشترین شهدا از اهالی ما بودند. اگه ما نبودیم الان ایران نبود! اصلا ما تهرانی ها سپر بلای مردم ایرانیم. موش آزمایشگاهی هستیم برای اجرای آزمایشی طرحهای مصوب دولت و مجلس خدمتگذار.
ما تهرانی ها خیلی خوبیم! منتها نمی دونم چرا نمی تونیم کنار هم راحت و بی آزار زندگی کنیم؟! نمی دونم چرا خودمون از دست هم آسایش نداریم. همش برای خودمون ایجاد مزاحمت می کنیم. یه چیزی هست به نام حریم خصوصی، مخصوص خودمون. خودمون ساختیمش، خودمون هم مقدسش کردیم. ولی اصلا بهش احترام نمی ذاریم. ما تهرانی ها همش باید مواظب نقصان در اموال و جان و ناموسمون از دست همدیگه باشیم. به هرکس که می خواد فداکاری کنه و از اهالی ما بشه می گیم: هی تازه وارد! حواست باشه ! اینجا همه گرگ هستن. اگه نخوری، خورده می شی.
ما تهرانی ها، گرگهای خیلی خوبی هستیم!

2010-09-17T15:46:00.002+04:30

پیمانکار یک پروژه عمرانی شدم!
ساخت یک قبرستان!!
تعدادی کارگر اجیر کرده ام تا قبرها را بکنند. به زودی تمام این چاله ها پُر می شوند، و کسی بر مزار این بیچارگان نخواهد گریست.
در قلب من کارگران مشغول کارند!

2010-09-06T21:53:00.006+04:30

شیطنت اولین و آخرین صفت کودکی و نوجوانی من بود. من بودم و دشتهای سرسبز و وسیع دامنه سبلان، من بودم و رودخانه زیبا و زلال نزدیک خانه مادربزرگ، من بودم و آسمان آبی و زمین سبزی که به هم می دوختم. نه در زمین بند بودم نه در هوا !! بهترین دوستانم پرندگانی بودند که کنار خانه درختی من آشیانه ساخته بودند. و بزغاله حنایی رنگ کوچکم که زیر درخت منتظرم می ماند تا به خانه برگردیم. انعکاس صدای خنده های جانانه ام وقتی که در میان سبزه ها و در انبوه گلهای وحشی می دویدم، را هنوز می توانم از شکاف درختان قدیمی بشنوم. و معشوق باوقار و دست نیافتی من، سبلان، که هنوز چشم به راه من است تا سالی چند روز به آغوشش پناه ببرم. سرم را بگذارم روی آن دامن آبی رنگ و باشکوهش (که مرا به یاد لباس عروسان ماهرو می انداخت) و های های های گریه کنم. و اشک هایم را بسپارم به آن رودخانه زلال که از زیر درختان بید جاریست، تا برساند به دریا صدای چشمهای مرا...
یادم هست آن روزها هر وقت در میان جست و خیزهایم، زمین می خوردم، مادرم می گفت: بلند شو! عیب نداره، بزرگ می شی، یادت می ره!
آه مادر! آه سبلانم!
من بزرگ شده ام، من بزرگ شده ام، پس چرا هنوز یادم هست؟! پس چرا هنوز هم زمین می خورم؟! پس کی باید اینها از یادم بروند؟؟

2010-09-01T18:44:00.002+04:30

الهی به مستان میخانه ات / به عقل آفرینان دیوانه ات
به نور دل صبح خیزان عشق/ ز شادی به اندوه گریزان عشق
به رندان مست آگاه دل/ که هرگز نرفتند جز راه دل
به مستان افتاده در پای خم/ به رندان پیمانه پیمای خم
به شام غریبان، به جان صبوح/ کز ایشان بود روز و شب را فتوح
که خاکم گِل از آب انگور کن/ هوسهای من آتش طور کن
به خمخانه وحدتم راه ده/ دل زنده و جان آگاه ده
الهی به آنان که در تو گمند/ نهان از دل و دیده مردمند
مِیی ده که چون ریزمش در سبو/ بر آرد سبو از دل آواز هو
از آن مِی که در دل چو منزل کند/ بدن را فروزانتر از دل کند
جهان منزل راحت اندیش نیست/ ازل تا ابد یک نفس بیش نیست
مِیِ معنی افروز و صورت گداز/ همه گشته معجون ناز و نیاز
پریشان دِماغیم ساقی کجاست/ شرابی ز شب مانده باقی کجاست
مِیی کو مرا وا رهاند ز من/ ز آئین کیفیت ما و من
دماغم ز میخانه بوئی شنید/ حذر کن که دیوانه هویی شنید
مُغنی نوای طرب ساز کن/ دلم تنگ شد مطرب آواز کن
به میخانه آی و صفا را ببین/ ببین خویش را و خدا را ببین
تو در حلقه می پرستان در آی/ که چیزی نبینی به غیر از خدای
الهی به جان خراباتیان/ کز این محنت هستیم وا رهان

رضی الدین آرتیمانی

* توصیه می کنم ای شعر رو با صدای شهرام ناظری گوش کنید.

2010-08-28T20:39:00.000+04:30

تو با دلتنگی های من
تو با این جاده همدستی

تظاهر کن ازم دوری
تظاهر می کنم هستی

2010-08-12T23:17:00.004+04:30

وقتی تمام نیازها و تمناهای یک روز تنها با لیوانی آب و لقمه ای نان برطرف می شوند، احساس حقارت می کنم. وقتی که بی تابی های بزرگ با اندکی! برطرف می شوند، احساس اندک بودن می کنم. وقتی با "نخوردن" و "نیاشامیدن" بی قراری را تجربه می کنم که هرگز با "ندانستن" تجربه اش نکرده ام، احساس بیچارگی می کنم.
خدایا! نکند رمضان امسال هم بگذرد و من همچنان اینگونه در بند "وجود" باشم!

2010-08-06T15:49:00.002+04:30

و چون موسى به ميعاد ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض كرد: «پروردگارا، خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم.» فرمود: «هرگز مرا نخواهى ديد، ليكن به كوه بنگر پس اگر بر جاى خود قرار گرفت به زودى مرا خواهى ديد.» پس چون پروردگارش به كوه جلوه نمود، آن را ريز ريز ساخت، و موسى بيهوش بر زمين افتاد، و چون به خود آمد، گفت: «تو منزهى! به درگاهت توبه كردم و من نخستين مؤمنانم.»
سوره اعراف. آیه 143

الهی، او که یک نظر دید، عقل او پاک رمید، پس او که دائم به دیدۀ دل تو را دید، چون بیارمید؟
الهی، چه غم دارد او که تو را دارد؟ که را شاید، او که تو را نشاید؟ آزاد آن نفس که به یاد تو یازان، و آباد آن دل که به مهر تو نازان و شاد آنکس که با تو در پیمان!

2010-07-21T19:14:00.004+04:30

درست وقتی که چشمهایت عادت کردند به درخشش گنبد طلا، انگشتان احساست که عادت کردند به عشق بازی با پنجره های فولادی، گوشهایت که دل بستند به صدای نقاره ها، درست همان لحظه که پاهایت عادت کردند به راه رفتن روی بال فرشته ها... باید سفره دلت را جمع کنی، بقچه کنی و برگردی. و تنها امید داری که دوباره زائر شوی.
زائر که می شوی، دل بریدن را خوب خواهی آموخت. جرأت شکافتن بافته هایت را خواهی یافت. زائر که می شوی قلب تو یعنی قدمگاه او...

یا علی ابن موسی الرضا، با تمام خودم به سوی تو می آیم، مرا بپذیر، مرا بپسند...
دعا گو و نائب الزیاره همه دوستان هستم.

2010-07-15T20:07:00.004+04:30

نمی دانم چطور می توان فرار کرد. اگر روزی به این نتیجه برسی که دیگر نمی توانی بمانی و بجنگی، چطور باید فرار کنی؟ چطور باید بگذاری و بروی؟! نمی دانم چطور باید گذاشت و گذشت!
وقتی که دنیا و قوانین موجود در روابط بین آدمهایش را نمی فهمی، وقتی نمی خواهی تن به ذلت تسلیم شدن بدهی، وقتی که دیگر یارای جنگیدن با این قوانین را نداری، چه راهی جز فرار کردن داری؟ منظورم از قوانین، صفحه های سیاه شده کتاب های قانون و حقوق نیست. نانوشته هایی که در روابط انسانی رعایت می شوند و تو اصلا نمی دانی از کجا آمده اند!! و چرا باید رعایتشان کنی!!؟؟ و اگر بر خلاف جریان آب شنا کنی، نابودت می کنند. همین آدمها...
می خواهم فرار کنم...

2010-07-10T18:32:00.004+04:30

در تذکره ها آمده است که در زمان اولین نزول وحی بر پیامبر، فرشته ای از جانب خداوند، سینۀ محمد را گشود تا قلب او را در آرد و مطهر گرداند و در جایش بگذارد.

یا محمد! در غار حرای سینه ام تنها چشم به راه یک "اقراء " هستم...

نوح تویی، روح تویی، فاتح و مفتوح تویی
سینه مشروح تویی، بر در اسرار مرا

2010-06-25T20:43:00.003+04:30

حضرت علی(ع) از سوی دشمن کافرش مورد حمله قرار گرفت. خصم، خدو بر صورت او انداخت که این خشم علی را برانگیخت. او در پاسخ خصم ضربتی وارد نکرد و چون یارانش دلیل را جویا شدند، گفت که غضب، نیت وی را آلوده می کرده، که اگر او در این حال به دشمن ضربت وارد می کرد، فعل او برخاسته از شمشیر حق نبوده که از شمشیر نفس بوده است.
.
.
بر این باورم که هرگز نباید برای شناختن اسلام، فعل مسلمین را مرجع و اصل دانست. اسلام را باید از کتاب و از رسول آموخت و از علی (ع). او که حجّت مسلمانی من است. او که ضامن وجود انسانیت، مردانگی، کمال، شجاعت، آزادگی و شرافت برای من است. اوست که اگر نبود به امکان وجود همه اینها شک می کردم.
اگر علی نبود، مرغ حق را که در دل تاریکی شب تا به صبح ناله حق...حق...حق سر می دهد را دیوانه ای می دانستم که "ناممکن" را طلب می کند. اگر علی نبود، حقی نبود، حقیقتی نبود، صبحی نبود، حاصلی نبود. آری! علی حاصل خداست! هدیه خداست به انسان. او را از دل خانۀ خود تقدیم بشریت کرد. تحفه عرش کبریاست.
این خونریز خشمگین صحنه پیکار، این سوختۀ خاموش خلوت محراب، این شیر خلوت گزیده در نخلستان.... این علی! همو که برایم نماد و سمبل تنهایی است... موسای بی هارون، عیسای بی حواریون، محمد بی خدیجه، بی ابوذر، بی علی.... علیِ تنها... دلیل اسلام من است.

2010-06-21T18:39:00.002+04:30

امروز سالگرد شهادت شهید مصطفی چمران است. کسی که نام و یادش مرا به یاد "درد" و "حیرانی" می اندازد. نمی دانم چرا، ولی هر گاه به تصویرش نگاه می کنم به یاد "شمع" می افتم! گمان می کنم خود او نیز انس و الفتی با شمع داشته و این را با دادن یک شمع به عنوان هدیه ازدواج به همسرش نشان داده.
یادداشتی از او را همیشه همراه خودم دارم که صداقت گفتار آن گاهی به جدّ آرام جان است:
" هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب کردی. خدایا، به هر که و به هر چه دل بستم، تو دلم را شکستی. عشق هر کس را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی. هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سایۀ امیدی، و به خاطر آرزویی برای دلم امنیتی به وجود آورم، تو یکباره همه را بر هم زدی و در طوفان وحشتزای حوادث رهایم کردی، تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم...
تو این چنین کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم، و جز در سایه توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم....
خدایا! تو را به خاطر همۀ این نعمتها شکر می کنم......"

2010-06-20T22:55:00.003+04:30

مگه می شه؟!!
ها بگو...
مگه می شه؟!!
مگه می شه به تو ایمان داشت و این همه بی تاب بود؟!!
مگه می شه تو رو باور داشت و اینگونه سرگردان صحرای حیرت بود؟!!
مگه می شه تو توی دل باشی و این همه گرد غربت روش بشینه؟!!
ها تو بگو...
مگه می شه؟!!
مگه می شه؟!!
اگر اینگونه ام، آنگونه بودن و آنگونه زندگی کردن رو بهم یاد بده...

2010-06-16T21:16:00.001+04:30

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خواستم بنویسم، دیدم تهی شده ام!!

2010-06-14T11:20:00.003+04:30

شنیده ام درهمین شبهای گرم خرداد ماه که من مشغول خور و خوابم، فرشته ای آسمانها را طی می کند، دم به دم فریاد می زند: "این الرجبیون؟"
و من لبیکی ندارم!

2010-06-09T22:08:00.003+04:30

به این باور رسیدم که هر وقت دلتنگش می شم، به یاد منه و برام دعا می کنه. یا نه.....فکر کنم برعکس باشه: هر وقت که او به یاد من باشه و برام دعا کنه، یادش می افتم. اسمشو زیاد می شنوم، عکسشو می بینم، یکی دو نفر از اطرافیان دارن می رن پیشش ... خلاصه یه چیزایی که منو یادش بندازه.
این روزا داره دعام می کنه. این روزا دلش برام تنگ شده. این روزا منم دلم براش تنگ شده. برای خودش، برای حرمش، برای کبوتراش، برای اذن دخول خوندن تو باب الجواد...
دلم هوایی شده دم غروب که صدای نقاره ها تو صحن پیچیده، بشینم روی یکی از اون فرشای قرمز خوشگل، درست روبروی گنبد، چشم بدوزم بهش، دل بدم به آسمون بالای سرش، زائراشو زیارت کنم.
این روزا دلم تنگ شده برای سر و صدای دور و بر ضریحش. اونجایی که هرچی صداش کنی، نه خودت می شنوی نه هیچ آدم دیگه ای. فقط اونی که مخاطبه دریافتت می کنه. دلم تنگ شده برای خوندن زیارت نامش. دلم تنگ شده برای تماشای ضریحش از پشت پرده ضخیم اشکام. دلم برای لحظه دیدار تنگ شده. لحظه ای که منو از همه عالم بی نیاز می کنه. لحظه ای که دیگه هیچ دعایی معنی نداره. دیگه هیچی نمی خوام. به استغنای حقیقی می رسم. دنیا برام می شه همون آبی که دهان بزی می چکه!
یا امام الرئوف! دلم بی نیازی می خواد.... اذن دخول آقا!

2010-06-01T19:26:00.001+04:30

سجاده نشین با وقاری بودم
بازیچه کودکان کویم کردی

2010-05-19T21:49:00.004+04:30

امروز دوستی دعایی در حقم کرد.
گفت:
"امیدوارم که خدا بگیره ازتون هر چیزی و هر کسی رو که خدا رو از شما می گیره!"
گفتم:
"آمین!"

2010-05-17T17:54:00.001+04:30

با او باشیم
اگه رسوند که رسوند
اگه نرسوند، دور نشیم ازش
از رضای او دور نشیم
او می بیند
او می داند....

آیت الله بهجت

2010-05-16T22:07:00.004+04:30

نمی خواهم مرثیه بنویسم که بسیار نوشته اند. نمی خواهم نوحه سرایی کنم که بسیار سروده اند. نمی خواهم اشکی را جاری سازم که بسیار جاری ساخته اند. نه می خواهم و نه می توانم چنین باشم. آنقدر که در نظر من بزرگ و با عظمت است، آنقدر که در نظر من مقدس است، آنقدر که در نظر من.... من کیستم که بخواهم او را به نظر خود بکشم؟؟ من کیستم که بخواهم از فاطمه بگویم؟ نه بزرگیش، نه قداستش، نه قدرتش و نه مظلومیتش هیچ یک در زبان من و در افکار کوچک من نمی گنجد. تنها محبتی سوزناک از دیداری دور در کنج قلبم باقی مانده و حسرتی عمیق!
کاش فاطمه را، پدر فاطمه را، شوی فاطمه را، و همه فرزندان فاطمه را همانگونه می شناختم که بودند. همانقدر قدرتمند و پرصلابت. همانقدر بزرگ و پرعظمت. همانقدر عاشق. همانقدر جسور....
کاش اینان برایم تنها یادآور درد و رنج و اشک... نباشند.
کاش شیعه باشم... کاش

2010-05-14T22:11:00.001+04:30

برخی چه ساده "شرافت" خود را در زیر پایه های میزشان دفن می کنند!
برخی چه بد معامله ای می کنند!

2010-05-05T13:46:00.002+04:30

در ماهیت دعا کردن دچار تردید بزرگی شده ام. اگر او خود هر چه صلاح بداند برای بنده اش رقم می زند!، چه تاثیر دارد دعا کردن یا نکردن بنده؟؟ مگر او خود از خواسته ها خبر ندارد؟؟ چه نیاز است به جاری شدن خواسته بر زبان؟؟

دستم به سوی آسمان نمی رود چرا؟

2010-05-02T23:08:00.004+04:30

گاهی فقط در یک لحظه به ارزش آنچه که داری پی می بری. و چه دردناک است این بیداری!
چه پشیمانی بی پایانیست "درک وجود، در آخرین لحظه حضور!"
آنگاه که به چشم خود می بینی که جانت می رود......

2010-04-13T20:13:00.003+04:30

"بهترینِ بهترینِ من !..." شعری از فریدون مشیری

زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی و کبود!
با بنفشه ها نشسته ام،
سال های سال،
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر،
گیسوان خیس شان به دست باد،.
چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،
رنگ ها شکفته در زلال عطرهای گرم،
می تراود از سکوت دلپذیرشان،
بهترین ترانه،
بهترین سرود!

مخمل نگاه این بنفشه ها،.
می برد مرا سبک تر از نسیم،
از بنفشه زار باغچه،
تا بنفشه زار چشم تو– که رُسته در کنار هم -.
زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی و کبود.
با همان سکوت شرمگین،
با همان ترانه ها و عطرها،
بهترین هر چه بود و هست،
بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهشت ها گذشته ام
من به بهترین بهارها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پر شده ست
آه!.
در تمام روز،
در تمام شب،
در تمام هفته،
در تمام ماه،
در فضای خانه، کوچه، راه
در هوا، زمین، درخت، سبزه، آب.
در خطوط در هم کتاب
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

در بنفشه زار چشم تو
برگ های زرد و نیلی و بنفش،
عطرهای سبز و آبی و کبود
نغمه های ناشنیده ساز می کنند
بهتر از تمام نغمه ها و سازها !

روی مخمل لطیف گونه هات،
غنچه های رنگ رنگ ناز،
برگ های تازه تازه باز می کنند،
بهتر از تمام رنگ ها و رازها !

خوبِ خوبِ نازنین من!
نام تو مرا همیشه مست می کند
بهتر از شراب.
بهتر از تمام شعرهای ناب !

نام تو، اگر چه بهترین سرود زندگی ست
من تو را
به خلوت خدایی خیال خود :
(( بهترینِ بهترینِ من )) خطاب می کنم ،
بهترینِ بهترینِ من !

2010-04-07T22:07:00.002+04:30

امروز در خیابان دخترکی چادر مرا گرفت. طفلک گمان کرده بود که مادرش هستم! محکم و مطمئن به من پناه آورده بود!
او را به مادرش برگرداندم.
دلم لرزید.
نکند من هم اصل و فرع را گم کنم! نکند ندانسته پناه به سرپناه بی پناهی ببرم! نکند دستم به دامن نااهل باشد!

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه داری و آیین سروری داند

2010-04-01T11:24:00.004+04:30

یادم هست زمانی که در مقطع انتخاب رشته دوران دبیرستان بودم، فقط به یک دلیل رشته ریاضی را انتخاب کردم: از پیدا کردن مجهول لذت می بردم! این x که باید کلی فکر کنم و کلی کاغذ سیاه کنم تا بدانم چند است. این جستجو طلبی، این لذت گشتن! مسیر زندگی مرا در روزهای نوجوانی تعیین کرد.
این روزها باز بیشتر از قبل درگیر درس و حل مساله هستم. این روزها بازهم در جستجو هستم. اما این بار می دانم که دیگر گمشده من x و y و آمپر و ولتاژ نیست. دیگر یافتن اینها پایانی بر سرگشتگی من نیست. سالها اشتباه کردم.
کجایی تو؟ کجایی که پایان دهی به این همه آشفتگی؟؟ سالهاست چشم در راهم. همین روزهاست که چراغ به دست بگیرم و راه بیفتم.... آنچه یافت می نشود، آنم آرزوست....

کاش می شد فروغی بسطامی را بفهمم که گفت:

کی رفته‌ای زدل که تمنا کنم تو را		کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را
غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور		پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را
با صد هزار جلوه برون آمدی که من		با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

همین روزهاست که چراغ به دست بگیرم در این تاریکی....

2010-03-18T21:17:00.004+03:30

گویا دوباره بهار می آید. گویا دوباره طبیعت سبز و با طراوت خواهد شد. گویا رستاخیز شده است. گویا باید شاد بود و تبریک گفت و تبریک شنید. گویا باید هدیه داد و هدیه گرفت. گویا باید خندید. گویا باید با طبیعت تازه و نو شد. گویا باید لباس های نو بر تن کرد. گویا باید تغییر کرد. گویا باید تغییر داد....
این روزها دغدغه من نه نوروز است، نه سال نو، نه هدیه، نه تبریک، نه خرید لباس نو... این روزها همه دغدغه ام خودم هستم. خودی که سالهاست گمش کرده ام. سالهاست از او دور افتاده ام. نمی دانم، شاید قرنها، یا شاید هزاران سال نوری.... آخرین تصویری که از خودم به یاد دارم، همان لحظه ای بود که گفتم: بله!..... بعد چه شد؟ یادم نیست.... هر چه به ذهنم فشار می آورم یادم نمی آید!!!
دلم تغییر می خواهد. نه از آن تغییراتی که هر سال بهار قولش را به خودم می دهم و چند روز بعد فراموشش می کنم. و هر سال دریغ از پارسال... این است حاصل فرصت زندگانی من!! این که حالا هستم... هیچ....!
دلم تغییر می خواهد... یک رستاخیر در وجود خودم!!

********************
پی نوشت: عید همه عزیزانم مبارک! برام آرزوی خیر کنید و بدونید که همیشه ذکر دعاهای من هستید.

2010-03-10T19:56:00.005+03:30

ترکیب غریب و ناموزونی است این ترکیب "دوری و دوستی"! از قدیم هم زیاد آن را گفته اند!!
اما نمی خواهم "دوستی ای" را که با "دوری" باید حفظش کرد.
ولی چه سخت است تحمل "دوری" یک "دوست"!.... گاهی خیلی سخت...

2010-03-04T13:57:00.003+03:30

آن زمانی که تو آمدی، نامش بود "دوران جاهلیت". دوران " نفهمیدن انسان". تو که آمدی انسانیت وابسته به جنسیت بود. تو که آمدی انسانیت وابسته به کیسه های زر بود. آن زمان که تو آمدی اخلاق تعریف نشده ترین و بی اهمیت ترین نکته در روابط انسانی و اجتماعی بود.
کوتاه بگویم:
چهارده قرن است که تو آمده ای. چقدر انسانها می فهمند؟ چقدر فاصله است بین انسانیت و جنسیت؟ چقدر فاصله هست بین انسانیت و حسابهای بانکی؟ اخلاق؟؟؟!!! کجای روابط انسانی تعریف می شود؟
یا رسول الله!
ای محمد! ای رسول رحمت و اخلاق!
تو زود آمدی یا ما هنوز در خم همان کوچه جاهلیتیم؟

2010-03-02T22:13:00.004+03:30

آه! دل گرفته ام
کاش یک نفر
از صمیم قلب، باورم کند
یک نفر
مثل معجزه
با دو دست مهربان خود
خاک تازه ای سرم کند...

2010-02-22T22:55:00.003+03:30

حرفها دارم اما... بزنم یا نزنم؟
با توام با تو! خدا را! بزنم یا نزنم؟
همه حرف دلم با تو همین است که "دوست..."
چه کنم؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم؟
عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم
زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم
گفته بودم که به دریا نزنم دل اما
کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟
از ازل تا به ابد پرسش آدم این است
دست برمیوه حوا بزنم یا نزنم؟
به گناهی که تماشای گل روی تو بود
خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟
دست بر دست همه عمر بر این تردیدم:
بزنم یا نزنم؟ ها؟ بزنم یا نزنم

قیصر امین پور

دست و دلم به نوشتن نمی ره!

2010-02-07T21:23:00.007+03:30

1
دیرش شده بود. کوچه آشتی کنانی که از آن می گذشت خلوت بود. اما نمی توانست راه برود. پاهایش توان کشیدن بدن لاغرش را نداشتند. یخ زده بودند. سرما به تمام وجودش نفوذ کرده بود. دستهای کوچکش بی حس بودند. دستی که در جیب داشت را در آورد تا کیفش را جا به جا کند. دست دیگرش را در جیبش فرو کرد. اه لعنتی! این که پاره شده. لباسهای نازک و یک کاپشن قدیمی پاره نمی توانست جلوی شلاق سرما را بگیرد. دست های کوچکش... وقتی بالاخره به مدرسه رسید، درها را بسته بودند. و حالا باید منتظر تنبیه می ماند. دختر بی نظم!!
2
چند روز پیش برف آمده. آنقدر هوا سرد است که گویا این برفها قرار است روزها روی زمین باقی بمانند. هوا هنوز روشن نشده که از خانه خارج می شود. کمی در دلش می ترسد. اما آنقدر استرس صبح روز کنکور زیاد است که ترس از تاریکی و خلوتی خیابان را فراموش می کند. یک بار دیگر وسایلش را چک می کند. مداد و پاک کن و کارت آزمون... بسم اللهی می گوید و راه می افتد. راه زیادی تا محل آزمون در پیش دارد. می داند که باید یک ساعت زودتر برسد تا درها را نبندند. از دور چراغهای ضعیف یک اتوبوس سوسو می زنند. زود باش! دیرم شد
3
خدایا! می دانم تو همه چیز را می بینی. کمکم کن! تکه روزنامه را در دستش مچاله می کند و وارد ساختمان می شود. در آینه داخل آسانسور خودش را مرتب می کند. نوک بینی اش از سرما سرخ شده. با بخار دهانش گرمش می کند. تار موهایش را به زیر مقنعه هول می دهد.... آقای مهندس جلسه دارند و باید چند لحظه تشریف داشته باشد.... من سابقه کار ندارم آقای مهندس، تازه فارغ التحصیل شدم. ولی قول می دم که می تونم از پس کار بر بیام. چند ماه پیش یه پروژه انجام دادم که....از در ساختمان بیرون می زند. برف می آید. بهترین راه برای گرم کردن گونه های یخ زده، اشک گرم است. شال گردنش را روی صورتش می کشد تا راحتتر باشد. روزنامه مچاله شده را دور می اندازد و سعی می کند نگاه های کثیف را فراموش کند.
4
دستهایش را محکمتر به هم حلقه می کند. دختر کوچکش را به سینه می فشارد. آرامتر قدم بر می دارد تا بیدار نشود. دستهایش را لابه لای پتوی کوچک او پنهان می کند. کیفش روی دوشش سنگینی می کند. چه زمستان سردیست امسال. پارسال که باردار بود کمتر سرما را حس می کرد. به زحمت نگاهی به ساعتش می اندازد. قدمهایش را تند تر می کند. دخترک به نق نق کردن می افتد. دلش می سوزد و سرعتش را کم می کند. دیر می شود عزیز دلم... کمی طاقت بیار... کمی مادرت را ببخش. او را به سینه می فشارد تا هر دو گرمتر شوند. هوا هنوز روشن نشده. باید به موقع به محل کارش برسد.
5
دستش را به میله می گیرد و پا روی پله می گذارد. یاااا علی... همه صندلی ها پر شده اند. در روزهای سرد و بارانی، اتوبوس ها شلوغ ترند. میله را دو دستی می چسبد. خودش را جمع و جور می کند تا لباس های خیسش به کسی نخورد. با حرکت اتوبوس به عقب پرتاب می شود. تمام نیرویش را در دستهایش جمع می کند تا میله را رها نکند. درد به زانوهایش شلاق می زند. خدا را شکر که زمین نخوردم. دارم پیرتر می شوم. دختری که روبرویش نشسته، توجهی به او ندارد. در لابه لای خزهای پالتویش لم داده. در حالی که با موبایلش صحبت می کند، توی آینه دستی کوچکش صورت بزک کرده اش را برانداز می کند. عصبانیت در چهره اش پیداست. ناگهان با صدای بلند می گوید: تو اصلا منو درک نمی کنی. من چقدر بدبختم خدایا... چقدر بدبختم من!
6
جمعیت سکوت کرده اند. کسی گریه نمی کند. برف می بارد. هوا آنقدر سرد است که اگر اشکی هم باشد، در چشم صاحبش یخ زده است. مداح تند و تند روضه می خواند. همه عجله دارند تا زودتر از شر سرما خلاص شوند.... سنگ لحد را می گذارند. نمی داند از تمام شدن سرمای دنیا خوشحال باشد یا دلواپس باشد برای گرمای سوزان جهنم؟؟

2010-02-02T22:33:00.000+03:30

تو را خواهم یافت
در نقطه ای که زمین و آسمان، صورت بر صورت هم می گذارند
در نقطه ای که خطوط موازی راه آهن، دستان هم را می گیرند
در آخرین صفحه کتابم، آنجا که قصه به سر می آید
تو را خواهم یافت
در ناممکن ها
تو را با معجزه خواهم یافت....

2010-01-24T22:22:00.007+03:30

داشتم آماده می شدم برای نماز. صدای ملایم شهرام ناظری در اتاقم پیچیده بود. من در خیال هایم غوطه ور. در اندیشه بی وفایی خودم و وفاداری تو. در اندیشه عهدهای گسسته ام. در اندیشه بی شرمی ام که هر بار عهدی نو بسته ام. غرق بودم در حسرت پیمانی که نگسلد. قرآنی که از سرم بر زمین نگذارم. سجده ای که بر نخیزم. الهی بمحمّداٍ...

شهرام ناظری می خواند: صد بار اگر توبه شکستی باز آی...

2010-01-19T22:18:00.003+03:30

با کلمات زیر جمله بسازید:
ایران:
مادر:
جنگ:
کتاب:
شهید:
یادم هست که اکثر جملات بچه ها با "من" شروع می شد: من ایران را دوست دارم. من یک مادر دارم. من... معلمی داشتیم که کلی نصیحتمان می کرد، این قدر جمله هایتان را با "من" شروع نکنید. از دیگران هم بگویید. چقدر به ذهنم فشار می آوردم تا جمله ای با " تو" بسازم. بلد نبودم. آن روزها از تو چیزی نمی دانستم که... خودخواه کوچکی بودم که تنها خودش را می دید.
این روزها همه جمله هایم تویی!

2010-01-13T21:21:00.009+03:30

آفتاب بر تمام وجودم می تابد. باد در میان گندمها می پیچد، گندمها را تکان می دهد و راه رفتن مرا سخت می کند. راه رفتن بین گندمزار را دوست دارم. این خوشه های طلایی که هدیه خداوند هستند. اینها که روزگاری نان خواهند شد و ما بر چشمشان خواهیم گذاشت. الان در من در میان آنها راه می روم. باد که می وزد گندمها می پیچند لای دامنم. این توده های زرد و طلایی. در میانشان می چرخم. همه جا در زیر نور خورشید می درخشد. آفتاب سوزنده است و باد سرد. چقدر زندگی در من جاریست. باد که لای موهایم می پیچد هیجان در تمام رگهایم می دود. موهایم هم به موج گندمزار می پیوندد. با آهنگ آنها می رقصد. بازشان کرده ام تا هر آنچه می خواهند بکنند.
آسمان را نگاه می کنم. آبی آبی. آبی تر از تمام مدادهای آبی دنیا. چند تا تکه ابر سفید تپل در حال جست و خیزند. صورتم را رو به آفتاب می گیرم. بتاب بر صورتم. بتاب بر تمام پیکرم. خورشید سرزمین من. چشم خدا که مرا می نگرد. گرمایت عجیب نوازشم می کند. قلبم پر از شوق است. گرمترم کن. به اندازه همه نفسهایم وقت داری. بتاب...
آنسوتر تپه کوچکی است که اگر حوصله کنی به سادگی می توان از آن بالا رفت. یک بار به آن سویش سرک کشیدم. جماعتی از قارچهای وحشی آنجا رشد کرده اند. بکر و دست نخورده. سفید و زرد. ریز و درشت. شبیه گلّه گوسفندان که در دشت رها شده اند، بی چوپانی که مراقبشان باشد. دوست ندارم اینجا را به کسی نشان بدهم. کشف خودم است! هر چند که قارچهای سمی طرفداری ندارند، اما اینجا گلّه ثابت خودم است. تا سال آینده هم گوسفندهایم دور نمی شوند.
دورترها را که نگاه می کنم، سبلان زیبا و مغرور را می بینم که سالهاست تابستانها به شوق دیدارش می آیم. هنوز نمی دانم چرا دامنه هایش آبی رنگند. شاید آنقدر زلال است که شده آیینه آسمان. آن ترکیب زیبا، آن قله سر بریده پر از برف که آرزوی دیدن دریاچه اش را دارم، این کوه استوار که در اندیشه مردمان این دیار، از بهشت فرود آمده است، نمی توانم وصف کنم که چقدر دوستش دارم. سبلان برای من نماد تمام مهربانی های دنیاست. مرا به یاد مهر مادری می اندازد. به یاد وطن....
کمی این طرف تر تپه ای سنگی است. قبرستان روستاست. مزار پدربزرگم را از این راه دور هم می توانم ببینم. از همه به دشت نزدیکتر است. روزگاری در میان همین گندمزار قدم می زدی و من شاد و خندان دور تو می چرخیدم و می خندیدم. دستهای کوچکم را در دستهای بزرگت می گرفتی تا زمین نخورم. همیشه از دست مادرم فرار می کردم تا پیش تو باشم. شیطنت کردن کنار تو لذت بخش تر بود. آه! روحت شادتر از آن روزها باد پدر بزرگ.
باید بروم. مادربزرگ صبح تنور را روشن می کرد. می خواست برایم فتیر بپزد. عاشق فتیرهای گرم و تازه ام. فردا باز هم می آیم. این بار با فتیر می آیم.........

* فتیر: کلوچه محلی آذربایجان

2010-01-09T22:59:00.003+03:30

عاشقی، نقلی استمراری ست
تنها توصیفی که بر دلم می نشیند..... آری! عاشقی نقلی استمراری ست

2010-01-07T13:31:00.009+03:30

امام سجاد (ع) می فرمایند: " راضی بودن به قضای ناپسند، بالاترین درجات یقین است."
یقین درجه ای بالاتر از ایمان است. جایی خواندم ایمان بر پایه خیال است. به همین دلیل است که در آن خوف و رجا راه دارد. مومن گاهی می ترسد. گاهی امیدوار می شود. گاهی غمگین می شود. گاهی مضطر هست و گاهی نا آرام و بی قرار. شبیه موجی می شود که سر به این سو و آن سو می کوبد. هیچ چیز آرامش نمی کند. با اینکه ایمان دارد. با اینکه می داند خدایی هست که به تماشایش نشسته. در اینجاست که باید به او می گویند که ": آهای! من از رگ گردنت هم به تو نزدیکترم. نترس! من هستم... تو نمی دانی. تو نمی بینی مرا. فقط باور کرده ای که هستم. نمی بینی، نمی بینی... باور کرده ای که پشت پرده ام. اما پرده ای هنوز بین من و تو است. هنوز به شهود نرسیده ای. پس آرام باش. من تو را می بینم. نزدیک نزدیکم به تو. بالاتر از تصورات تو. بسیار بالاتر از فهم کوچک تو. حیف که نمی فهمی. اکثرهم لایعلمون..."
می گویند یقین نقطه مقابل شک است. من این را نمی پذیرم. آنچه در مقابل شک است، ایمان است. یقین مرتبه ای بسیار بالاتر از ایمان است. حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده که به آن خیلی علاقه دارم.
ایشان می فرمایند: "ایمان یک درجه از اسلام بالاتر است ، و تقوى یک درجه از ایمان بالاتر ، و یقین یک درجه برتر از تقوا است سپس افزود : و لم یقسم بین الناس شىء اقل من الیقین : در میان مردم چیزى کمتر از یقین تقسیم نشده است ! راوى سؤال مى کند یقین چیست ؟ مى فرماید : ''حقیقت یقین توکل بر خدا ، و تسلیم در برابر ذات پاک او ، و رضا به قضاى الهى ، و واگذارى تمام کارهاى خویش به خداوند است'' .
به معنی این جمله خیلی فکر کردم که: در میان مردم چیزی کمتر از یقین تقسیم نشده است! دانستم یعنی ای انسان! هر که می خواهی باش، هر کجا می خواهی باش... تو می توانی به من برسی. تو می توانی انسان بشوی. می توانی به شهود برسی. می توانی از اهل یقین باشی.
بالاترین ظرفیت بشری در تمام انسانها قرار داده شد. همه می توانند اهل یقین باشند. همه می توانند به "لقاءالله" برسند. راه هست. پای راه رفتن نیست. راهیست بس دور...راهی به سوی نور. اما از میان کویری داغ و تفتیده. راهی که پایانی بس دور دارد. تشنگی و گرسنگی و خارها در پا و آفتاب سوزان و دره های عمیق و کوه های سر به فلک کشیده و مار و مور و بیماری و گم گشتگی و حیرانی... و تنهایی.... و کیست که سالک این راه باشد. کیست که به امیدی واهی پا به این راه بگذارد. کیست که بپذیرد در انتهای این دشواری بهشت برین وصل است. ان مع العسر يسرا
دائم در ذهنم می پیچد: در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود / از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت
چقدر حرفها زیادند. چقدر ظرفیت کلمات کم. چقدر محدود و ناقصم.

بیشتر از اهل یقین خواهم گفت...

2010-01-01T23:05:00.003+03:30

یادم هست کنارم می نشستی. اوایل دستهای مهربانت دستان کوچک مرا می گرفتند. ذره ذره با دستان من حرکت می کردند. حلقه به حلقه...
کمکم می کردی تا ببافم. میلها را با کمک تو حرکت می دادم تا حلقه ها درست شوند. حلقه های جدید از دل حلقه های قبلی متولد می شدند. زایش و زایش... رشد و رشد... بافتنی من بزرگتر می شد و من چه ذوقی می کردم مادر! تمام قلبم پر از اشتیاق تولد بافتنی ام می شد.
خیلی متفاوت می شد با آنچه خودم می خواستم. به من یاد دادی که بشکافم. تا ته. و دوباره سر بیندازم حلقه ها را. گاهی حاصل چند روز تلاشم را در چند ثانیه برایم می شکافتی. دو میل خالی را به من می دادی و می گفتی: از نو بباف! این دفعه درست بباف!
و من با اشتیاق تولدی دیگر حلقه ها را سر می انداختم. می بافتم و می بافتم. دوباره از نو می شکافتی. می گفتی: باید همانی بشود که می خواهی! آری مادر. به من آموختی تنها به چیزی رضایت بدهم که می خواهم. نه کمتر. ولی می دانی سخت ترین بخش کار چه بود؟ آنجا که گرهی می افتاد. اگر با دندان هم باز نمی شد، باید می بریدی. باید آنچه بافته بودم نابود می شد. گره زدن، بافت را نازیبا می کند. دوباره بباف! دوباره بباف! از نو...
کاش می شد هیچ گرهی نیفتد. کاش همه گره ها لااقل با دندان باز شوند. مادر! همه رشته ها را نمی توان برید...

2009-12-26T19:32:00.000+03:30

شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین
روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست
مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین

می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم
بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین

پیش رو راه دیار نیستی کافیش نیست
اشک و آه عالمی هم در قفا دارد حسین

بس که محملها رود منزل به منزل با شتاب
کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

رخت و دیباج حرم چون گل به تاراجش برند
تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین

بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب
ورنه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین

سروران ، پروانگان شمع رخسارش ولی
چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین

سر به قاچ زین نهاده ،راه پیمای عراق
می نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین

او وفای عهد را با سر کند سودا ولی
خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین

دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا
با کدامین سر کند، مشکل دوتا دارد حسین

سیرت آل علی (ع) با سرنوشت کربلاست
هر زمان از ما ،یکی صورت نما دارد حسین

آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند
عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین

دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت
داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین

بعد از اینش صحنه ها و پرده ها اشک است و خون
دل تماشا کن چه رنگین سینما دارد حسین

ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان زخمه ای
گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز
بادم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین

شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار
کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین

2009-12-24T17:19:00.002+03:30

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق ....... تا بگویم شرح درد اشتیاق
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق ....... تا بگویم شرح درد اشتیاق
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق ....... تا بگویم شرح درد اشتیاق
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق ....... تا بگویم شرح درد اشتیاق
شرحه شرحه از فراق....

2009-12-21T22:01:00.004+03:30

در تمام طول عمر عقلانیم این دومین بار است که تقابل سنت و مذهب را به چشم می بینم. بار اول تقابل محرم و نوروز بود و این بار محرم و یلدا. این دو برخوردهایی هستند بین بزرگترین عزاداری مذهبی ایرانیان شیعه وبزرگترین جشنهای ایرانیان باستان.

می توان گفت عزاداری برای سید الشهدا (ع) بزرگترین و مفصل ترین مجمع مذهبی ایرانیان است که هر سال با تعصبات و مقدمات فراوان برگزار می شود. عزاداری دهه اول محرم چنان در ذهن و قلب مردم ریشه دوانده و آنان چنان حساسیت و تعصبی نسبت به این موضوع دارند که هر گونه عملی خارج از محدوده تفکرات و باورهایشان به هیچ عنوان قابل پذیرش و بخشش نیست. این مساله مخصوصا در بین عوام و مردم با سطح تحصیلات و مطالعه کمتر، با شدت بیشتری پیگیری می شود. آنچنان باورها و سنتهای درست و غلط در این مراسم به هم تافته شده و مورد پذیرش و باور عوام قرار گرفته که کسی را توان و جرات هیچ گونه اصلاح و دگرگونی در آن نیست.
در سوی دیگر، آئین های سنتی مثل نوروز یا شب یلدا که ریشه در گوشت و پوست مردمان ایران زمین دارد، قرار گرفته است. این آئین ها که میراث اجداد فرهیخته ما از اعماق تاریخ هستند هر ساله با وسواس و دقت تمام در بین مردم اجرا می شود. اجرای جزء به جزء و کامل تمام سنت ها جزو افتخارات هر خانواده ایرانی است. تقریبا هیچ خانواده ای به خود اجازه نمی دهد که حتی از بخشی از این آئین ها چشم پوشی کند و یا تغییری در آن ایجاد نماید.
از زمانی که ایرانیان شروع به عزاداری برای واقعه کربلا کردند، تقریبا هر سی سال یک بار با این دو پدیده به صورت همزمان برخورد کرده اند. این که مردم در صده های پیشین چگونه با آن برخورد می کرده اند موضوعی است که شاید تا به حال کسی به آن توجهی نکرده باشد. اما خاطراتی که از مادربزرگهایمان برایمان نقل می شود همزیستی زیبای این دو رخداد در صد سال گذشته را نشان می دهد. در این شرایط مردم بسیار زیرکانه برخی از سنت های هر دو واقعه را حذف کرده و آنان را بسیار هوشمندانه در کنار هم می نشانند. در حالی که اصلی ترین آئین های نوروز و یلدا را اجرا می کنند، به گونه ای عمل می کنند که هیچ گونه آسیبی متوجه حرمت مراسم عزاداری سید الشهدا نشود.
یادم هست اندک مدتی قبل از این که شاهد برخورد محرم و نوروز باشیم، در جلسه ای که با حضور تعدادی از دانشجویان دانشگاه های تهران برگزار شده بود، حاضر بودم. جوانکی! بر منبر نصیحت رفت و هزار آسمان و ریسمان به هم بافت تا ثابت کند که مردم در تقابل سنت و مذهب، سنتهایشان را برخواهند گزید. زیرا که پیشینه طولانی تری دارد و چه و چه... آن زمان نمی دانستم که چه خواهد شد. می ترسیدم از کنار رفتن هر یک از آنان. اما زمانی که مادرم روبان مشکی را دور سبزه های سفره هفت سین گره زد، دانستم که هیچ منطق و استدلالی نمی تواند عکس العمل مردم در برابر تناقض ارزشهایشان را پیش بینی کند.
امشب شب یلداست. باز یک برخورد دیگر. صدای بلند گوهای دسته های سینه زنی از دور و نزدیک شنیده می شود. جمع خانواده انتظارم را می کشد. کاسه ای انار سرخ در دستان یک سیاه پوش حسین.... سلام بر تو یا حسین

2009-12-20T23:05:00.002+03:30

از گستاخ تر شدن مردمان، از عیان تر شدن گناهان، از بلند تر شدن صدای خنده در خیابان ها، از شلوغ تر شدن آرایشگاه ها، از تنگ تر شدن لباس ها، از بی شرمی های شرم آور.... دانستم که محرم آمده.
سلام بر تو یا حسین. سلام بر تو و بر مظلومیتت که هر سال محرم قلبم را می فشارد

2009-12-07T22:33:00.003+03:30

هوا سرد شده. جان من نیز. می لرزم از سرما و دندانهایم خسته می شوند از به هم خوردن.
هوا سرد شده. این روزها باران زیاد می بارد. کلاه سرم می گذارم! نه به خاطر گرم شدن سرم! به خاطر فراموش کردن دلتنگی های بی موقع و با موقعم. فراموش کردن، بهترین درمان فراموش شدن است.
هوا سرد شده و باران می بارد. اما حوصله ندارم چترم را از ته کیفم در آورم. بگذار ببارد بر سرم. بگذار چادر سیاهم خیس شود. بگذار برق بزند زیر نور کلافه کننده شهر. بگذار باران بر سرم ببارد. شاید یادم بیاید زمانی چقدر دوستش داشتم. زمانی اشکهای غلطان روی صورتم را می پوشاند. اما الان حتی اشکی برای ریختن نیست. قلبم سرد شده. مثل هوای این روزها!
استعدادهای بازیگری من این روزها کلی شکوفا شده. یاد گرفته ام که لبخند بزنم. یاد گرفته ام که بخندم. بی آنکه خودم باورش داشته باشم. قبلا از این استعدادها نداشتم! دارم خودم را کشف می کنم. از خنده های خودم گریه ام می گیرد. چرا من اینطوری شده ام؟ نمی دانم چطور دیگران باورم می کنند؟؟ به چه غبطه می خورند؟
هوا سرد شده. تن من نیز. آنقدر لباس می پوشم که کم می آورم! باز سرد سردم. باز می لرزد دلم دستم، باز گویی در جهان دیگری هستم....اما منتظر هیچ لحظه ای نیستم!! (دانایان دانند)
هوا سرد شده. زمستان در راه است. خزان تمام نشد. برگهای زرد تمام شدند. باران ته مانده شان را به زمین می ریزد. باران... زمانی چقدر دوستش داشتم. می نشستم پشت پنجره اتاقم. لیوان چای داغم را در دستانم می فشردم، ذره ذره مزمزه اش می کردم. به تماشای باران بودم. الان پرده های ضخیم اتاق را کشیده ام تا نبینمش. کاش صدای دستش را که به شیشه می خورد را هم نمی شنیدم. صدایم می کند هنوز. افسوس... نمی داند لیوان چای من سرد شده!

2009-12-05T22:28:00.003+03:30

چقدر این شعر اخوان زیباست، چه بر دل می نشیند در این سیه بازار:

من اینجا بس دلم تنگ است...
و هر سازی که می بینم، بد آهنگ است...
بیا ره توشه برداریم،
قدم در راه بی برگشت بگذاریم....
ببینیم آسمان هر جا،
آیا همین رنگ است؟!

چقدر دلم "رفتن" می خواهد...

2009-11-27T20:46:00.004+03:30

چه عطر خوشی دارد عرفه. چه زیباست عرفه. چه بر دل می نشیند عرفه. چقدر زلال و گواراست عرفه...
همه چیز عرفه را دوست دارم. مخصوصا تماشای آسمانش را هنگام غروب خورشید. مخصوصا سرخی سینه آسمانش را. جایگاه نگاه تو را... در آن لحظه که سرخی آسمان شرم داشت از نگاه چشمان اشکبارت... عرفه که خواندم دیدم :" بوی گل گرفته پیراهن من".
عرفه که خواندم عجیب دلم هوایت را کرد. عجیب ....... گریه های غروب عرفه تمامی ندارد.
عرفات در نظرم بود. حاجیان سفید پوشش. اشکها و ناله هایشان." یا رب یا رب" هایشان. با تمام قلبم فریاد زدم:
ای قوم به حج رفته کجائید، کجائید
معشوق همین جاست بیائید، بیائید
ای قوم به حج رفته، حجّتان قبول. حج کامل شده تان قبول.... به تو می اندیشم.... به حج نا تمامت... به هجرتت از نور به خون.... جان عالم به فدایت، قرنهاست عاشقانت در غم تو می گریند، ولی هنوز حج تو نا تمام است. هنوز این همه عاشق نتوانسته اند نیمه دوم حج تو را تمام کنند. هنوز همه قربانی تواند و نتوانسته اند قربانی عید قربانت باشند...
چه نادانم من! تو حجّت را تمام کردی. تو قربانی ات را دادی. تو قربانی دادی و خود قربان شدی. ای جان عالم به فدایت.
عرفه یعنی یواش یواش کربلا.... یعنی قربان گاه!

2009-11-22T22:37:00.003+03:30

شنیدم:
شبی مجنون به لیلی گفت، که ای محبوب بی همتا
تو را عاشق شود پیدا، ولی مجنون نخواهد شد....

باید به این جناب مجنون عرض کنم که: ای مجنون! تو اگر مجنونی، از لیلا بودن لیلی است، مگر نه تو را چه به جنون!!!! معشوق که منّت نمی پذیرد...

2009-11-15T22:11:00.004+03:30

چه عجیب مردمانی شده اند، مردمان ایران زمین. چقدر کوته فکران زیاد شده اند. چقدر فکر نمی کنن. چقدر عقلها و درک ها در چشمها جمع شده اند. چقدر فقط ظاهر را می بینند. چقدر عجله دارند در نظر دادن درباره انسانها. چقدر زود تصمیم می گیرند. چقدر راحت آدمها را سیاه وسفید می کنند. چقدر مرزهای اخلاق جا به جا شده اند.
نمی دانم آیا مرزهای اخلاق قابل جابه جا شدن هستند یا نه؟ اگر نیستند، یعنی این همه انسان بی اخلاقند؟؟ آیا شرایط مکان و زمان اصول اخلاقی را تحت تاثیر قرار می دهند؟ ( با استثتاها کاری ندارم)
آیا اگر زمانی دروغ گناه بود، امروز نشانه ترسو بودن است؟
آیا اگر زمانی صداقت شجاعت بود، امروز نشانه ساده لوحی است؟
آیا اگر زمانی پایبند بودن به حلال و حرام، شرافت بود، امروز نشانه بلاهت است؟
آیا اگر زمانی ایثار افتخار بود، امروز نشانه حماقت است؟
آیا اگر زمانی چشم و دل پاک، نجابت بود، امروز نشانه اُمّل بودن است؟
آیا اگر زمانی ساده زیستی هنر بود، امروز نشانه بی کلاسی و فقر است؟
آیا اگر زمانی حجاب ابتدای راه پاکدامنی بود، امروز نشانه تحجر و کهنه پرستی است؟
من نمی فهمم!!
آیا واقعا ارزشها سر جای خودشان هستند؟ آیا این همه انسان پایبند به ارزشها نیستند؟ ارزشها گم شده اند یا آدمها؟ چرا اکثر آدمها در حساس ترین دو راهی های زندگی، ارزشها و اصول اخلاقی را ملاک انتخاب نمی دانند؟ چرا تن به هر کار و تن به هر شرایطی می دهند؟
من نمی فهمم!!
من نمی فهمم همه به دنبال چه هستند؟ مسابقه بر سر چیست؟
عجیبت مردمانی شده اند ایرانیان. بد مردمانی شده اند. به همه بدبین و شکاک شده ام. با هر کس صحبت می کنم، دلشوره یک نیت شوم را دارم. دیگر نمی توانم هر نصیحتی را مشفقانه و دلسوزانه ببینم. دیگر هر نگاه مهربانی را به سادگی باور نمی کنم. دیگر هر دست دوستی را به سادگی نمی فشارم. دیگر از پیشنهادهای کمک می ترسم. عشق را نمی توانم بپذیرم...
خودم را "ارزش"مند نمی دانم. اما از "بی ارزشی هایم" می رنجم. خودم را سفید نمی بینم و بقیه را سیاه. این خط کشی ها را نمی پسندم. اما این روزها بسیار زیر گیوتین قضاوت های نابه جای اطرافیان قرار گرفته ام. حتی از اطرافیانی که آنان را پایبند اخلاق می دانسته ام. دلتنگم از آدمها....
کجاست سعدی تا به او بگویم که این روزها:
تن آدمی شریف است به جان آدمیت؟؟؟؟؟ نه!!!!! همین لباس زیباست نشان آدمیت

2009-11-12T21:30:00.004+03:30

چند شب پیش که بارون می اومد، خودمو سپردم به آغوشش. چشمامو بستمو به آسمون رو کردم. دونه های بارون نم نم روی صورتم می افتادن. یک روی گونم، یک روی پیشونیم. اوخ... این یکی افتاد روی چشمم... یکی افتاد روی لبم... وسط دو ابروم...
قشنگیش به این بود که نمی دونستم قطره بعدی کجا می افته. غیر منتظره می اومد. می افتاد یه جای صورتم و بهم هیجان می داد. کیفورم می کرد ناجور. یه ثانیه به این فکر می کردم که بعدیش کجا می افته.... نا خود آگاه عضلات صورتم منقبض می شدند... گنگ بود.
تو اون شرایط، به شباهت این حالت با "زندگی" رسیدم. نمی دونی اتفاق بعدی کی می افته؟ کجای زندگیت؟ چقدر شدیده؟ نم نمه یا تگرگ. چه لذتی قراره بهت بده؟ چه بلایی قراره سرت بیاره؟ فقط باید خودتو بسپری دستش. دست زندگی و دست خالق زندگی. دست خالق خودت. تا اون چی بخواد و چی برایت رقم بزنه... هر دو "می افتند"... هم اتفاق توی زندگیم، هم قطره باران روی صورت من.

2009-11-07T21:35:00.004+03:30

زینب عزیز، برای تو می نویسم.
آن شب که برای اولین بار دیدمت، احساس کردم روح ما دو نفر سالها، یا شاید قرنهاست که کنار هم است. که همدیگر را می شناسند و ما بی خبریم. شاید ما با هم " قالوا بلی" گفته ایم؟!
تو گفتی، غرق من شدی!!! من می گویم:محو تو شدم عزیزم.... زیبایی صورت و سیرتت مرا به وجد آورد. آن شب ساعتی پیاده روی کردم وبه تو فکر کردم. یا شاید به خودم فکر کردم. به اینکه هنوز خداوند به من امیدی دارد. می خواهد هدایتم کند... من قابل این همه محبت تو نیستم. ولی کاش کنار هم بمانیم. کاش کنار من بمانی... به خاطر "یگانه باورت!"